1998 yılının o keskin dönüm noktası, insanın ömründe arkasında bıraktığı köklerle geleceğe uzanan meçhul dallar arasında kaldığı, zamanın adeta sükûnete büründüğü bir eşikti. Alınan göç kararı, harita üzerinde basit bir yer değiştirme değil; ezbere bilinen sokakların, tebeşir kokulu öğretmen kürsülerinin, tanıdık bakışların ve yılların emektar alışkanlıklarının geride bırakılıp, adı dahi yabancı bir kıtanın rüzgârına teslim olmaktı.

O günlerde ruhu kuşatan his, tarifi imkânsız bir tezatlar silsilesiydi: Bir yanda geride kalan hayatın o ağır, hüzünlü tortusu; diğer yanda ise yeni bir başlangıcın o ürpertici, kanatlandırıcı heyecanı…

Ve nihayet kaderin saati kuruldu; takvimler 8 Aralık’ı gösterdiğinde, uçağın tekerlekleri Melbourne toprağına değdi.

O an, sadece coğrafi bir iklim değişimi değil, bizzat kaderin yön değiştirdiği o sarsıcı eşik atlanmıştı. Daha ilk gece, 8 Aralık gecesi kalkılan o ilk sahurda yaşanan şok, bu gurbet rüyamızın en acı ve en gerçekçi özetiydi: Türkiye’de bir öğretmen edasıyla soğuk ve kısa kış günlerinde idrak edilecek o manevi iklim, şimdi Avustralya’nın kavurucu 40 derecelerinde, yazın o upuzun ve acımasız günlerinde, inşaat işçisi olarak karşılanacaktı. Bu durum; hem fiziki, hem psikolojik, hem de moral olarak büyük bir değişim ve devasa........

© İnsaniyet