Son gelişimde, Şanlıurfa çarşısında yürürken bir dükkânın önünde duran mavi bir su termosu takıldı gözüme.

Ne gösterişliydi ne de dikkat çekmek için konulmuştu. Yanında bir bardak vardı. Kim için bırakıldığı belli değildi. Belki o gün yüz kişi geçti önünden, belki yalnızca bir kişi su içti. Bilmiyorum.

Fakat o mavi termos, bana uzun zamandır hiçbir hukuk kitabının düşündürmediği kadar çok şey düşündürdü.

Çünkü hukukçu olarak biliyorum; suya erişim en temel insan haklarından biridir. Bunun anayasal ve uluslararası hukukta karşılığı vardır. Devletlerin bu hakkı koruma yükümlülüğü vardır.

Ama o termos bana başka bir şey söyledi.

Hiç kimse o esnafa "Buraya bir termos koyacaksın." dememişti.

Hiçbir kanun bunu emretmiyordu.

Hiçbir zabıta gelip denetlemeyecekti.

Yine de o su oradaydı.

Çünkü o dükkânın sahibi, belki hukuk fakültesinde okumamıştı; fakat susamış bir insanın su içmesinin bir lütuf değil, hak olduğuna inanıyordu.

İşte medeniyet dediğimiz şey biraz da........

© Gazete İpekyol