İsveç’in son dönemde eğitim politikalarında yaptığı keskin dönüş, uzun süredir “dijitalleşme = ilerleme” varsayımının sorgulanması açısından dikkat çekici. Okul öncesinde tablet zorunluluğunun kaldırılması, küçük yaş gruplarına ekran verilmemesi ve okullarda cep telefonlarının tamamen yasaklanması gibi adımlar, yalnızca pedagojik değil aynı zamanda kültürel bir tercihin de yansıması. Üstelik bu tercihin arkasında ciddi bir kamu yatırımı var: yüz milyonlarca dolarlık ders kitabı fonu ve 2028’de yürürlüğe girecek kitap temelli müfredat.

Türkiye ise uzun süredir eğitimde dijitalleşmeyi neredeyse tartışmasız bir hedef olarak benimsiyor. Akıllı tahtalar, tablet dağıtımları, dijital içerik platformları ve uzaktan eğitim uygulamaları, sistemin modernleştiğinin göstergesi olarak sunuluyor. Ancak İsveç’in geri adım olarak görülebilecek bu hamlesi, aslında şu soruyu zorunlu kılıyor: Dijital eğitim gerçekten vazgeçilmez mi, yoksa gereğinden fazla abartılmış bir araç mı?

Öncelikle, dijital eğitimin öğrenme derinliğini azalttığına dair güçlü bulgular var. Ekran üzerinden okunan metinlerin, basılı kitaplara kıyasla daha yüzeysel kavrandığı biliniyor. Öğrenci metni “tüketiyor” ama sindirmiyor. Sayfayı çevirmek, altını çizmek, not almak gibi fiziksel etkileşimler ortadan kalktığında, öğrenme........

© Enpolitik