Türkiye’de her 100.000 insandan 19’unun iş kazasından ötürü can verdiği bir zaman aralığında Hollanda’da 1 kişi yaşamını yitiriyor.

Birkaç gün öncesinin bir haber başlığı; Kamyon altında kalan 2 işçi can verdi.

Yine birkaç gün öncesinden benzer bir haber; Sanayi faciası: Akıma kapılan 3 işçi hayatını kaybetti.

Ve bunlar gibi binlercesi, on binlercesi…

Neler yapılabilir? Kimler yapabilir? Ne gibi önlemler alınabilir? vb. sorulara geçmeden önce sorulması gereken çok daha kritik bir soru var; diğer ülkelerde durum nasıl?

Nitekim can tatlı. Hem de her yerde tatlı. Türkiye’deki bir insan canını İngiltere’dekinden, Japonya’dakinden daha az önemsemiyor; “Benim için çok da fark etmez ölsem de olur” demiyor; bile isteye ölümü tercih etmiyor.

Bu da bize şunu söylüyor; bir yerlerde iş kazalarından dolayı ölüm oranları fazla iken başka bir yerlerde daha düşük oranlarda seyrediyorsa bu durum çalışanlardan kaynaklı değildir. Karar alıcıların sorumsuzluğundan, umursamazlığından, ihmalkarlığından, bencilliğinden ya da en iyi ihtimalle bilinçsizliğinden kaynaklıdır.

Bu acı gerçeği şimdilik bir kenara koyarak en başta sorduğumuz o can alıcı soruya tekrar dönelim; Türkiye’deki iş kazalarından ölüm ya da daha doğru bir ifade ile iş cinayetleri istatistikleri nasıl bir durumda ve kendimizi diğer ülkelerle kıyasladığımızda nasıl bir tabloyla karşılaşıyoruz?

Kötü bir tabloyla değil, çok kötü bir tabloyla........

© Elips Haber