Epeydir unutulmuş bir sendikacılık pratiğini yeniden hatırlattılar.

Makam odalarından değil; işçilerin arasında, sokakta, yolda, parkta, meydanda ısrarla, pes etmeden sendikacılık yaptılar.

Hak arayan işçilerle yan yana, omuz omuza, geceler ve günler boyunca, güneşin ve yağmurun altında oldular.

İşçinin sesinin duyulmadığı yerde ses oldular.

Görülmeyen mücadeleyi görünür kıldılar.

Yeri geldi, ülke gündemini belirlediler.

Kimi zaman verilen sözler tutulmadığında yeniden düştüler yollara.

Başaran Aksu ve Gökay Çakır, işçilerin hakları için mücadele ederken sayısız kez gözaltına alındılar. Her gözaltı sonrasında geri çekilmediler, “Yorulduk.” demediler.

Kaldıkları yerden yeniden başladılar.

Çünkü onların sendikacılık anlayışında mücadele, bir meslek ya da bir iş değildi. İşçinin ekmeği, onuru ve geleceği için verilmesi gereken soylu bir kavgaydı.

Koca koca sendikaların sustuğu, mücadele etmek yerine yasak savma anlayışıyla hareket ettiği zamanlarda onlar, işçilerin kavgasını büyüttüler.

Defalarca Ankara yollarına düştüler.

Parklarda sabahladılar.

Geceleri işçilerle birlikte........

© Bianet