“Kapının önü” dediğimiz şey, aslında “ben” ile “biz” arasındaki bir dar eşik.

Ne tamamen ‘özel’ ne de bütünüyle ‘kamusal’.

İnsanın kendini, başkasına değmeden de sorumlu hissedebileceği son küçük alan.

Orayı boşlayan, çok geçmeden her yeri boşlar.

‘Kamusal’ olan, artık kendinin de içinde olduğun yer değil, uzaktan baktığın bir ‘manzaraya’ dönüşür.

Başkasının sınırını, hakkını, hukukunu ihlal eden gündelik hoyratlıklar; kuyruklarda kaynatmalar, sessiz kabullenişler, “bana dokunmayan…”lar…

Bunların hepsi, süpürülmeyen kapı önlerinde birikmiş kirlilik.

Sonra o kir-toz bir fırtına çıkınca “toplumsal sorun” olarak........

© 10 Haber