Türkiye’de son dönemde yayımlanan kamuoyu araştırmalarına baktığımızda ilk bakışta ilginç bir tabloyla karşılaşıyoruz.

Hemen her araştırma, kendi örneklemi ve yöntemi içerisinde farklı bir sonuç ortaya koyuyor. Kimi araştırmada AK Parti birinci, kimi araştırmada Yeni Parti birinci sırada. Kimi araştırmada CHP hâlâ güçlü bir aktör olarak görünürken, kimi araştırmada ciddi biçimde geriye düşüyor.

Fakat bütün bu farklılıkların altında daha önemli bir ortaklık var:

Seçmen kitleleri henüz büyük ölçekte yer değiştirmiş görünmüyor.

Nitekim son araştırmalardan birinde ASAL, AK Parti'yi yüzde 33,4, Yeni Parti'yi yüzde 21,2, DEM Parti'yi yüzde 9,5, CHP'yi yüzde 9,2 ve MHP'yi yüzde 8,5 olarak ölçtü. Buna karşılık SONAR'ın 5 Ağustos tarihli araştırmasında Yeni Parti yüzde 34,3 ile birinci, AK Parti yüzde 30,2 ile ikinci görünüyordu.

Gündemar'ın Temmuz araştırması ise Yeni Parti'yi yüzde 38,6, AK Parti'yi yüzde 27,4 gösterirken, GENAR'ın aynı döneme ilişkin araştırmasında AK Parti yüzde 35,4, CHP yüzde 15,4 ve Yeni Parti yüzde 14,5 olarak ölçülmüştü.

Dolayısıyla araştırmalar arasında ciddi farklar var. Fakat bu farkların bize söylediği başka bir şey daha bulunuyor:

Türkiye seçmeni henüz siyasi tercihlerinde büyük bir çözülme yaşamıyor.

Peki bunun sebebi ne?

Bunun iki ihtimali var.

Birincisi, seçmen gerçekten yapılan siyaseti, yaşanan gelişmeleri, ekonomik tabloyu, iktidarın veya muhalefetin attığı adımları değerlendiriyor fakat bütün bunlara rağmen temel siyasi aidiyetini değiştirmiyor.

Eğer durum buysa, Türkiye siyaseti açısından çok daha önemli bir problemle karşı karşıyayız.

Çünkü o zaman seçmen, siyasetin kendisini değil, siyasi hafızasını oyluyor demektir.

Yani bugün ne yapıldığından çok, dün ne yaşandığı belirleyici hale geliyor.

Bir parti bugün yanlış yapıyor olabilir ama seçmen onu geçmişteki kimliği nedeniyle desteklemeye devam ediyor. Başka bir parti bugün doğru bir şey söylüyor olabilir ama geçmişte oluşturduğu imaj nedeniyle........

© Yeniçağ