Τεύκρος Σακελλαρόπουλος

Πάνε πάρα πολλά χρόνια —πρέπει να ήμουν 23 έως 25 ετών— όταν ο αδελφός μου με κάλεσε στο σπίτι του για μεσημεριανό. Πώς αλλάζουν οι καιροί… Τότε ζούσε και αυτός και η γυναίκα του, ενώ τώρα δεν ζει κανείς. Αυτή είναι η ζωή. Κι ίσως γι’ αυτό δεν πρέπει να πολυμιλάμε: αυτά είναι τα ουσιαστικά προβλήματα.

Τότε οδηγούσα μηχανή. Πάντα μου άρεσαν τα δίκυκλα, αλλά το τελευταίο διάστημα δεν οδηγώ. Οι στενοχώριες άρχισαν να μου αποσπούν την προσοχή, και μηχανή χωρίς όλες σου τις αισθήσεις σε εγρήγορση ΔΕΝ οδηγείς. Εάν επανέλθω, έστω και στα 80 μου, μια enduro μεγάλου κυβισμού την έχω αγορασμένη. Στα 90, φυσικά, θα σκεφτώ σοβαρά το μέλλον μου. Λέμε........

© Pelop