Firavan ölkələrdə əmək qabiliyyətli, işləyən insanlar təqaüd yaşlarının yetişməsini səbirsizliklə gözləyir, nəhayət, asudə həyata qovuşacaqları günün intizarını çəkirlər. Elə ki, həmin gün yetişdi və onlar dövlətdən təqaüd almaq hüququ qazandı, kartlarını ciblərinə qoyur, səyahət, istirahət planları qururlar, öz ölkələrindən başlayır, yaşadıqları regionun ölkələrini gəzir, bəzən dünya turuna çıxırlar.

Bu, əsasən belədir. Çoxu belə edir. Avropa ölkələrində sırf təqaüdçülərdən ibarət tur dəstələrini tez-tez görmək olur. Bir ölkədə avtobuslara oturur, Almaniya, Fransa, Niderland, Danimarka, İsveç, Norveç, Belçika, İtaliya, Avstriya, İsveçrə, Çexiya, Polşa kimi ölkələri gəzə-gəzə dövrə vururlar.

Söz yox ki, təqaüdə çıxandan sonra heç yerə getməyən, guşənişin olan, yaşadığı məkanda özünə məşğuliyyət tapan, özünü hobbisinə bağlayan “tənbəl”lər də olur. Amma onların heç biri təqaüdə çıxandan sonra iş axtarmır, daha 5-6 il də işləmək, pul qazanmaq fikrinə düşmür. Çünki hamısının sığortası, maddi təminatı var. Belə olandan sonra daha yaşlarının ahıl çağında özlərinə niyə zəhmət versinlər ki, bir gün də iş yerində üstlərinə təcili tibbi yardım maşını çağırılsın?

Bu........

© Müsavat