Üzerinden zaman geçse de yüreğimizde hâlâ taze, hâlâ kanayan bir yara. Ekranlardan izleyenler için “büyük bir felaket”, bizim içinse tanıdık bir çığlık bu. Çünkü biz, “asrın felaketi” denilen 17 Ağustos’u yaşamış bir kuşağız.

O yüzden 6 Şubat’ı en iyi biz anlarız. Biz gazeteciler olarak iki yıl boyunca hep sokaktaydık çok acı öyküler yaptık ,aylarca çadırda sonrasında prefabriklerde yaşadık,o yüzden acınız acımızdır.

Bir binanın sessizce çöküşünü, gecenin karanlığında yankılanan yardım çığlıklarını, sabaha karşı umutla enkaz başında beklemeyi…

Betonun altından........

© Kocaeli Koz