Passivisme leidt niet tot vrede

Lijsttrekker Vrede voor Dieren

Pacifisme lijkt in oorlogstijd een doodverklaard ideaal.

In de laatste decennia van de vorige eeuw gingen nog honderdduizenden mensen de straat op om te protesteren tegen de plaatsing van kruisraketten. Slechts een enkeling stond langs de kant met een bord ‘beter een raket in de tuin, dan een Rus in de keuken’. Inmiddels lijken de verhoudingen omgedraaid.

De Russische dreiging wordt gezien als een vanzelfsprekend gevaar en wie pleit voor de-escalatie en vredesbesprekingen wordt al snel uitgemaakt voor Poetin-versteher.

Maar het aanjagen van de wapenwedloop in de hoop dat die vrede zal brengen is als het aanbevelen van meer vleesconsumptie met het oogmerk om dierenwelzijn te bevorderen.

Een gewapende vrede is een vorm van onvrede waarin niet harmonie maar berusting te boventoon voert, en waarin geweld elk moment weer kan oplaaien.

Hoe kan het dat we ons neerleggen bij de suggestie dat er inmiddels twee miljoen mensen zijn omgekomen in de oorlog tussen Rusland en Oekraiene en maandelijks meer dan 30.000 nieuwe slachtoffers te betreuren zijn? Het streven van de Oekraiense minister van defensie is zelfs om het aantal Russische slachtoffers op te voeren tot 50.000 per maand om zo ‘vrede dichterbij te brengen’.

De secretaris generaal van de NAVO steunt die strategie, mensenlevens lijken gedegradeerd tot kille cijfers in een oorlogsboekhouding.

De fundamentele waarde van het bevorderen van vredesbesprekingen ligt echter niet in het bieden van een militaire strategie, maar in het bewaken van de menselijke moraal wanneer die het hardst wordt aangevallen. Juist wanneer de wereld brandt, is de weigering om........

© Joop