Bir tarihçi düşünün, nüktedan tavrıyla pekiştirdiği gerçekçiliği ile herkesin bam teline dokunarak kalplere girmeyi becerebilmiş.

Bir tarihçi düşünün, güler yüzüyle kadın-erkek, genç yaşlı herkese kendini sevdirebilmiş.

Bir tarihçi düşünün, konu ve gündem ne olursa olsun en zor zamanlarda bile yüreklerimize su serpebilmiş, iyi gelmiş karamsarlıklarımıza.

Bir tarihçi düşünün, memleketin derdiyle dertlenmiş, gençlere rehber olabilmiş, bu ülkenin aydınlık geleceği için üstüne düşen her vazifeye “evet” demiş, asla mazeret üretmemiş, taşın altına elini değil adeta gövdesini koyuvermiş.

Bir tarihçi düşünün, tüm dünyada bilgi, beceri, donanım ve karakteri ile kabul görmüş, Türkün adını gittiği her yerde yüceltmiş.

Yazmaya kelimeler yetmez, kurulan cümleler hep eksik kalır onunla ilgili yazılacak her metinde. O hep bir, hatta birkaç fazlasıdır aslında.

Bu ülkeden bir İlber Ortaylı geçti… Hepimizde muazzam izler, örnek bir hayat hikayesi, sonsuza kadar unutulmayacak eserler ve “Bir insan önce vatanına, sonra milletine, sonrada tüm insanlığa ve dünyaya nasıl faydalı olur?” sorusunun cevabını bıraktı… Bıraktı ve gitti…

Cenaze namazını avlular almadı. Herkese nasip olacak bir sevgi değil bu inanın. Bu hak edilerek elde edilmiş bir sevgi. Ve ben dün şunu bizzat gördüm ki; bu sevgi öyle bir cenaze namazı ile bitecek bir sevgi değil.

Mekan’ın cennet olsun İlber Hocam. Belki naçiz vücudun toprak oldu ama, fikirlerin, öğretin, bizde bıraktığın izler, hatıraların sonsuza kadar yaşayacak…

© Analiz