Kıymetli okurlarım, bazen insan geçmişe dönüp baktığında yaşadığı şehrin, sokağını ve mahallesini değil, geride bıraktığı o günleri özlüyor. Eskiden hayatımız daha sade, insanlar daha samimi, sokaklar daha canlıydı. Bugün şehirler büyüdü, binalar yükseldi, teknoloji gelişti ama sanki insanın içindeki huzur giderek azaldı.

Çocukluğumun geçtiği o yılları hatırlıyorum. Sabah erkenden mahalledeki fırına giderdik. Fırının önünde sıcak ekmek almak için bekleyen komşularımız olurdu. Fırıncı mahalledeki herkesi tanırdı. Bazen parası eksik olan bir komşuya, "Sonra verirsin." der, ekmeği uzatırdı.

Öğleden sonra sokaklar çocuk sesleriyle şenlenirdi. Bir köşede misket oynayanlar, diğer tarafta ip atlayan kız çocukları, sokak ortasında top koşturanlar… Akşam ezanına doğru anneler pencerelerden çocuklarına seslenirdi. Bir evden yemek kokusu, diğerinden sobanın dumanı yükselirdi. Komşunun kapısı çalınır, bir tabak yemek, bir tas çorba komşudan komşuya giderdi.

O günlerde belki imkânlarımız sınırlıydı ama birbirimize ayıracak zamanımız vardı. Eve gelen bir misafirin oluşturduğu heyecan, akşam mahallede yapılan sohbetler… Bunlar hafızamızda silinmeyen hatıralar olarak kaldı.

Hatırlayın, eski mahallelerimizi… Sabahları kuş sesleriyle uyanırdık. Sokaklarda çocukların neşeli sesleri duyulurdu. Kapı önlerinde oturan komşular birbirleriyle sohbet eder, yoldan geçenler selam vermeden geçmezdi.........

© Milat