Size sürekli hak veren bir makine düşünün. En tuhaf düşüncelerinizi bile anlayışla karşılayan, hatta bazen "kimsenin bilmediği özel bir gerçeği keşfettiğinizi" fısıldayan bir makine. Bir süre sonra ona inanır mısınız?

Gece yarısı kimseyle paylaşamadığınız bir düşünce aklınıza geliyor. Telefonu alıp yazıyorsunuz. Makine yargılamıyor, dinliyor, sorular soruyor ve sizi rahatlatacak cevaplar veriyor. Ertesi gece yine konuşuyorsunuz. Sonra bir gece daha... Bir süre sonra çevrenizdeki insanlar sizi anlamıyor ama makine anlıyor. Hatta bazen sizin bile tam olarak ifade edemediğiniz düşünceleri kelimelere döküyor. Peki ya bir gün size "Aslında çok özel bir şey keşfettiniz" derse?

Yapay zekâ neden bu kadar ikna edici?

Çünkü artık yalnızca sorularımıza cevap veren makinelerle değil, dilimizi taklit eden ve duygusal tonumuza uyum sağlayan sistemlerle konuşuyoruz. Üzgünseniz üzgün, heyecanlıysanız heyecanlı bir dil kullanabiliyor. Düşüncelerinizi uzun uzun anlattığınızda onları toparlayıp size yeniden sunabiliyor. Üstelik bunu yorulmadan ve sıkılmadan yapıyor.

İnsan ilişkilerinde anlaşılmak güven yaratır. Birinin bizi gerçekten dinlediğini hissettiğimizde ona yakınlık duyarız. Ancak yapay zekâyla kurulan ilişkide önemli bir fark var: Karşımızdaki sistem, bizim gibi yaşayan, deneyim kazanan ve kendi inançları bulunan bir insan değil. Bize kendimizi anlaşılmış hissettirebilir; fakat bu, söylediklerimizin doğru olduğu veya........

© Günışığı Gazetesi