Επιμένω σ’ αυτόν τον ακατάληπτο πόλεμο των «τριών ημερών» που ήδη συμπλήρωσε βδομάδα, χωρίς ορατό ορίζοντα, όπως διαβεβαίωσε, εμμέσως πλην σαφώς, ο υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ Πιτ Χέγκσεθ, πρώην ταγματάρχης σε γλώσσα… επαγγελματική: «… Τους νικάμε αποφασιστικά. Εχουν πέσει κάτω και τους γρονθοκοπούμε… Είμαστε ανίκητοι και αδίστακτοι και έχουμε απεριόριστα αποθέματα όπλων… Μόνος μας περιορισμός, η θέληση του προέδρου Τραμπ να πετύχει συγκεκριμένα αποτελέσματα για λογαριασμό του αμερικανικού λαού. Μπορεί (ο πόλεμος) να κρατήσει 4 εβδομάδες, μπορεί 6 ή 8, μπορεί και 3…» («Συντακτών», 5/3).

Τίποτα δεν μπορεί! Επιμένω, στα χρονογραφήματά μου, από την Τρίτη. Οσο και αν νικούν αποφασιστικά. Οσο και αν γρονθοκοπούν. (Οσο και αν σκοτώνουν 165 μαθητριούλες με τους δασκάλους τους, επειδή το σχολείο τους ήταν σε παλιό στρατώνα· ούτε καν αυτή την πληροφορία δεν είχαν!) Οσο ανίκητοι και αν (που δεν) είναι. Οσο αδίστακτοι και αν (θέλουν κάποιοι να) είναι. Ούτε ο Τραμπ ξέρει ποια συγκεκριμένα αποτελέσματα θέλει να πετύχει (για λογαριασμό του αμερικανικού λαού ή του ίδιου). Ούτε κανείς από την κυβέρνησή του γνωρίζει ποιος είναι ο ορίζοντας αυτού του πολέμου.

Διότι απλώς είναι ένας πόλεμος χωρίς ορίζοντα. Και είναι χωρίς ορίζοντα, όπως χωρίς ορίζοντα ήταν όλοι οι πόλεμοι που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ όλων των προέδρων, από το 1951 και μετά στη Μέση Ανατολή (συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του μακροβιότερου εξ αυτών, στο Αφγανιστάν). Διότι, απλούστατα, δεν είχαν, ποτέ δεν κατόρθωσαν –ίσως και να μην ήθελαν, να μην τους ενδιέφερε– να σχεδιάσουν μια πολιτική με ορίζοντα στη Μέση Ανατολή, από τότε που διαδέχτηκαν (μετά την ανατροπή του Μοσαντέκ στο Ιράν το 1953 και την κρίση στο Σουέζ το 1956) τους έως τότε επικυρίαρχους στην περιοχή Εγγλέζους.

Οπως υποστήριξα έως τώρα, την άποψη πως οι ΗΠΑ δεν έχουν πολιτική για τη Μέση Ανατολή έχω ενστερνιστεί από το 1971. Τότε που διάβασα το βιβλίο του Ντέιβιντ Χόροβιτς «Από τη Γιάλτα στο Βιετνάμ» (ο συγγραφέας… αναθεωρήθηκε αργότερα, αλλά οι τότε θέσεις του επιβεβαιώνονται στο διηνεκές· πέθανε πέρσι, όπως είδα). Εκτοτε, όχι μόνο δεν συνέβησαν γεγονότα που να ακυρώσουν, έστω να διασαλεύσουν αυτή την άποψη. Αλλά απεναντίας, ιδίως από την 11η Σεπτεμβρίου 2011, με το αδιανόητο τρομοκρατικό χτύπημα στο Μανχάταν, και μετά, όλες οι ένοπλες εμπλοκές των ΗΠΑ στην περιοχή επικυρώνουν και με το παραπάνω αυτή την άποψη. Και όλες, μα όλες, είχαν (και έχουν) επακόλουθα που δεν ξέρω ποιο λογαριασμό πιστώνουν (πόλεμοι είναι, πολλά επαγγέλματα παρασιτούν και ευεργετούνται στους πολέμους), πάντως τον συγκεκριμένο λογαριασμό δεν τον πιστώνεις και εύκολα στον αμερικανικό λαό!

Εδώ λέμε το συνώνυμο του αδιεξόδου: Ο Θεός να βάλει το χέρι του, αλλά σε παραλλαγή: Ο Θεός και ο Αλλάχ και ο Γιαχβέ... Διότι πολλή προπαγάνδα πέφτει για το «θεοκρατικό Ιράν», αλλά κιχ δεν ακούγεται για τη θεοκρατική Αμερική του Τραμπ, που κάνει τώρα τον πόλεμο (την περίφημη MAGA), και τη σιωνιστικά θεοκρατική κυβέρνηση Νετανιάχου. Διαφεύγει, σκοπίμως, αυτή η θρησκευτική διάσταση του πολέμου που διεξάγουν τρεις αιρέσεις (η μία αμυνόμενη, να λέμε του στραβού το δίκιο) των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών. Μέχρι για «σχέδιο Θεού» μιλούν οι τραμπικοί στις ΗΠΑ, αναλόγως και στο Ισραήλ· το Ιράν ούτως ή άλλως (αυτό το καταλάβαμε…) είναι «θεοκρατικό»…

ΥΓ. Διάλεξα για τίτλο το «Πολέμου μονόλογος» σε αντιδιαστολή προς το «Ειρήνης αντίλογος», εις ανάμνηση και απόδοση τιμής στα κινήματα ειρήνης της δεκαετίας του ’60 και στο τελευταίο εξ αυτών, το 2003, εναντίον του πολέμου στο Ιράκ. Μετά… μονόλογος!

© EFSYN