Υπήρχε στη νεοελληνική μας αρχαιότητα ένα αμερικάνικο τραγούδι -το Ω Σουζάνα- που τη σατιρική εκδοχή του τραγουδούσαν οι τότε νέοι που έχουν γεράσει: Είμαστε καουμπόηδες από το Μεξικό, κανέναν δεν φοβόμαστε, μόνον τον αρχηγό - ήταν ένας από τους στίχους του. Μόνο τον αρχηγό! Αυτά τότε, τις δύσκολες δεκαετίες μετά τον Εμφύλιο. Αλλά ότι το άσμα θα βρει εφαρμογή στην εποχή μας και μάλιστα στην πολιτική και μάλιστα στην Αριστερά, ποιος να το περίμενε. Και όμως, ο φόβος του αρχηγού διακατέχει ορισμένους καουμπόηδες του χώρου μέχρι ανατριχίλας. Κυρίως όταν έχουν να κάνουν με τον Τσίπρα και το κόμμα, που ακόμα δεν έχει υπάρξει, αλλά είναι βέβαιοι ότι θα υπάρξει, και ακόμα πιο βέβαιοι ότι θα είναι αρχηγικό.

Αρχηγός των αντιπάλων του αρχηγού και κάθε υποψίας αρχηγικού κόμματος, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Μπορεί να δέχεται να έχει ο ΠΑΟΚ αρχηγό της ομάδας, με περιβραχιόνιο μάλιστα, αλλά δεν αποδέχεται παντάπασιν αρχηγικό κόμμα. Με αποτέλεσμα να μας προκαλεί ποικίλες απορίες. Με πρώτη, τι ακριβώς χαρακτηρίζει αρχηγικό κόμμα. Είναι το κόμμα που έχει αρχηγό, πρόεδρο, γραμματέα, με όποιον τίτλο τέλος πάντων; Είναι το κόμμα που ιδρύει κάποια προσωπικότητα, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου ας πούμε κάποτε, ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής; Είναι το κόμμα στο οποίο δεν υπάρχει καμιά άλλη αρχή και εξουσία εκτός από τον αρχηγό; Ο οποίος υποχρεώνει τους καουμπόηδες να αφιππεύσουν και να πειθαρχούν σε ό,τι αυτός εντέλλεται;

Ισως να είναι κάποιος συνδυασμός από αυτά. Αυτό όμως γεννάει μια άλλη απορία. Πώς μπαίνει ο Τσίπρας στην εξίσωση, και τόσο κατηγορηματικά, ώστε να τον αποκλείει ο διώκτης του αρχηγισμού από κάθε συζήτηση; Και εντάξει, τέτοια περίπτωση για τέτοια συζήτηση δεν πρόκειται να υπάρξει, αν πιστέψουμε τις διακηρύξεις του Τσίπρα. Με συγκολλήσεις, συζητήσεις και πάρε-δώσε κορυφών αυτός τελείωσε. Επαθε και έμαθε. Αλλά έχει κάποια σημασία η πρόθεση του αποκλεισμού του, εν ονόματι του αρχηγικού. Κυρίως για τον τρόπο που σκέφτονται ορισμένοι, για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την κρίση στην Αριστερά και το χάλι στον χώρο της ευρύτερης παράταξης. Και για τον τρόπο που συμβάλλουν στο αύριο.

Αν όμως όλα αυτά προκαλούν κάποιο χαμόγελο, εκεί που γελάει κάθε πικραμένος είναι όταν βλέπει ορισμένους να καταδικάζουν μετά βδελυγμίας κάθε τι αρχηγικό, κατονομάζοντας τον Τσίπρα. Στον οποίο θα έπρεπε να αναγνωρίσουν τουλάχιστον ότι αυτό το οποίο ανέχτηκε και δεν αντιμετώπισε αποφασιστικά δεν είναι το αρχηγικό κόμμα, αλλά το πολυαρχηγικό. Ενας πολιτικός νεολογισμός που πάει γάντι με τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι, μπορούμε να λέμε και καμιά ανοησία, η κρίση το συγχωρεί. Αλλά να μη θέλουν ακόμα και σήμερα να δουν πόσο ακριβά πλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ ότι είχε πλεόνασμα αρχηγών και έλλειμμα αρχηγού είναι απαράδεκτη πολιτική παπάντζα. Από όπου κι αν προέρχεται, για να επαναλάβουμε μια τυποποιημένη έκφραση.

Οποιον και να ρωτήσεις σήμερα, θα σου αραδιάσει από στήθους πέντε-έξι αρχηγούς του ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα. Θα ελεεινολογήσει το μπαϊράκι που κάθε τόσο σήκωναν δημόσια στον ίδιο και στην πλειοψηφία. Θα βρίζει ή θα χαίρεται, ανάλογα με το πού ανήκει πολιτικά, για την ανοχή του απέναντι σ’ αυτά τα φαινόμενα. Και αν αρχηγικό αποκαλείται το κόμμα που ο επικεφαλής και η ηγεσία του δείχνουν μηδενική ανοχή σ’ αυτά, τότε θα σου πουν Ναι. Αρχηγικό και όχι τσίρκο…

© EFSYN