Ξυπνάμε ένα πρωί και αντιλαμβανόμαστε ότι ο νέος πόλεμος βρίσκεται πολύ κοντά μας. Γιατί από το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου και μετά οι πολεμικές συγκρούσεις, δυστυχώς, δεν έχουν λείψει. Αλλά η απόσταση από τα μέτωπα του πολέμου μας έκανε αδιάφορους, ίσως και να μη μας έγιναν γνωστές πολλές διαμάχες. Ουσιαστικά γινόταν και γίνεται ένας παγκόσμιος πόλεμος, χωρίς επίσημη κήρυξη.

Οι στρατηγοί κινάν –άλλη μια φορά– για το Ιράν. Οπως έχουν ξεκινήσει και φτάσει σε πολλές άλλες χώρες. Μόνο που αυτές βρίσκονται μακριά μας, έτσι δεν ασχολούμασταν με τις πολεμικές συγκρούσεις σε Αφρική, Ασία, Λατινική Αμερική. Ακόμα και ο πόλεμος στην Ουκρανία, η εισβολή της Ρωσίας, ξεχάστηκε. Τώρα φλέγεται η ευρύτερη γεωγραφική γειτονιά μας. Στο όνομα του δίκιου, της δημοκρατίας, της ελευθερίας βομβαρδίζονται χώροι στο Ιράν. Νωρίτερα, στην Παλαιστίνη, παλαιότερα στο Ιράκ, στη Λιβύη, στη γειτονική Γιουγκοσλαβία – την οποία διέλυσαν.

Ζούμε σκηνικό του Μεσοπολέμου. Τότε, το καλοκαίρι του 1934, οι νέοι της Λέσβου ανησυχούν, προβληματίζονται για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη και τον διαφαινόμενο πόλεμο. Δημιουργούν την Αντιφασιστική και Αντιπολεμική Οργάνωση Νέων Μυτιλήνης, συγκεντρώνονται σε καφενεία και κινηματοθέατρα, κάνουν δημόσια έκκληση κατά του πολέμου σε όσους διαισθάνονται τη φρίκη του. Δημοσιεύουν στις εφημερίδες δημόσια έκκληση προς τους κατοίκους του νησιού για ειρήνη και κατά του πολέμου. Εγραφαν οι νέοι, μεταξύ των άλλων, στην έκκλησή τους:

«Ενώ ο πόλεμος άναψε κιόλας στην Κίνα και στην Αραβία, στο Μαρόκο και στη Ν. Αμερική και ο παγκόσμιος πόλεμος είναι ζήτημα σπινθήρος κοντά στην πυριτιδαποθήκη που λέγεται “Ευρώπη”. Νέοι και νέες κάθε τάξης και κάθε ιδεολογίας. Διατρανώστε τον αποτροπιασμό σας κατά του πολέμου. Πυκνώστε τις φάλαγγές μας. Προσχωρήστε στις αντιφασιστικές και αντιπολεμικές ομάδες της συνοικίας σας. Το σύνθημά μας: Πόλεμος κατά του Πολέμου». Προειδοποιούσαν να κάνουμε κάτι, γιατί αύριο θα είναι αργά. Δυστυχώς οι ανησυχίες τους επαληθεύτηκαν μερικά χρόνια αργότερα με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η χώρα μας, η Ελλάδα, μπορούσε να είναι η ειρηνοποιός χώρα, η οποία θα μεσολαβούσε ανάμεσα στις εμπλεκόμενες χώρες για εκεχειρία, για τον τερματισμό του κάθε πολέμου, για ειρήνη. Με συμβολικούς χώρους την Ολυμπία, την Πνύκα, τους Δελφούς, να καλέσει τις εμπλεκόμενες και γειτονικές χώρες, διεθνείς οργανισμούς, ώστε να τερματιστούν οι επιθέσεις και οι πολεμικές συγκρούσεις. Οφειλε να είναι ουδέτερη, φιλική, σε επικοινωνία με όλες τις χώρες. Κι όχι να έχει άμεση ή έμμεση εμπλοκή και συμμετοχή. Γιατί αυτό πράττει στην Ουκρανία και στο Ιράν. «Τι θέλουν τα παιδιά μας στα Βιετνάμ;», τραγουδούσε παλαιότερα ο Νιόνιος. Το ίδιο λέμε και σήμερα.

Ειρήνη, ειρήνη, ειρήνη!

© EFSYN