Πριν από σχεδόν έναν αιώνα (έτος 1935) ο Edmund Husserl χαρακτήρισε την Ευρώπη ως τη συνείδηση της οικουμένης. Τόνισε ότι, όταν μιλάμε για την Ευρώπη, δεν εννοούμε μια γεωγραφική ήπειρο ή μια ορθολογική ιστορική στιγμή της ανθρωπότητας, αλλά μια ιστορική συνειδησιακή αλληλουχία έλλογων στόχων. Μετά τον εφιάλτη του φασισμού που ζήσαμε (μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου - 1945) η Ευρώπη ανασυγκροτήθηκε ως συνείδηση της οικουμένης.

Η ιστορική, πνευματική και πολιτική εμπειρία της συνοψίζεται στις «λέξεις» και τα «πράγματα»: ειρήνη, ευημερία, δημοκρατία, ελευθερία, ισότητα, δικαιοσύνη κ.ά. Η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη λειτούργησε και εξακολουθεί να λειτουργεί ως οδοδείκτης για ολόκληρο τον πλανήτη. Εχει τέτοια δύναμη ο ορθολογισμός που μπροστά του όλοι οι εχθροί του παροπλίζονται!

Στον πόλεμο που διεξάγουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν το ύψιστο διακύβευμα είναι η ευρωπαϊκή κληρονομιά του πλανήτη μας. Και ενώ θα περίμενε κανείς όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης να υψώσουν τη φωνή τους και ως ενιαίο πολιτικό υποκείμενο να υπερασπιστούν την ευρωπαϊκή πολιτική και πνευματική ταυτότητα, βρέθηκε απ’ όλους τους Ευρωπαίους πολιτικούς μόνον ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ να «σώσει την τιμή» της Ευρώπης, όπως γράφτηκε χαρακτηριστικά. Η φράση του «δεν μπορείς να παίζεις ρωσική ρουλέτα με την τύχη εκατομμυρίων πολιτών» έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία.

© EFSYN