Και ένα να ήταν το νεκρό κορίτσι, στο όνομα ποιας δημοκρατίας σκοτώθηκε; Ομως δεν ήταν ένα. Ηταν πολλά τα κορίτσια του δημοτικού σχολείου που βομβαρδίστηκε σύμφωνα και με διεθνή Μέσα στο Μινάμπ του Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου. Οι «παράπλευρες απώλειες» που έγιναν πολύ σικ έκφραση για τα εγκλήματα πολέμου εναντίον αμάχων κατά την εισβολή στη Γιουγκοσλαβία το 1999 έπαψαν πλέον κατά την ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας να χρησιμοποιούνται. Η πρόοδος αυτή σημαίνει την υιοθέτηση ενός λόγου των παμφάγων λογισμικών και των πανέξυπνων όπλων, που, αφού κάνουν ή νομίζουν ότι κάνουν χειρουργικά τη δουλειά τους, επιτρέπεται να αφήσουν πίσω τους σε κοινή θέα τα πτώματα των αθώων. Ετσι εξάλλου προοδεύει πάντα η πολεμική επί του πεδίου χειρουργική αφήνοντας άνεργα τα νεκροτομεία.

Τη Δευτέρα, δύο ημέρες μετά τον θάνατο των κοριτσιών στο μακρινό Ιράν, συζητήθηκε στον ΟΗΕ υπό την προεδρία της κυρίας Τραμπ θέμα σχετικό με τα παιδιά σε συνθήκες συγκρούσεων. Και τα νεκρά κορίτσια; Μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί από το ανελεύθερο καθεστώς του Ιράν, επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της, οι επίδοξοι ελευθερωτές δεν θεωρούν τα κορίτσια παιδιά, ώστε να νιώσουν ευθύνη για τον βομβαρδισμό του σχολείου τους; Ο Ιρανός πρέσβης διαμαρτυρήθηκε, η αναπληρώτρια γεν. γραμματέας του ΟΗΕ αρκέστηκε να αναφέρει την πληροφορία λέγοντας πως προέρχεται από ιρανικά Μέσα, ο κ. Ρούμπιο δήλωσε ότι «οι ΗΠΑ δεν θα στοχεύσουν σκόπιμα ένα σχολείο». Και η κ. Τραμπ τόνισε: «Οι ΗΠΑ είναι στο πλευρό των παιδιών σε όλο τον κόσμο. Ελπίζω σύντομα η ειρήνη να είναι δική σας» (https://www.tovima.gr/2026/03/03/world/i-melania-tramp-egrapse-istoria-proidreyse-se-synedriasi-tou-oie/).

Μετά την επιχείρηση «Σοκ και Δέος» του δυτικού μπλοκ εναντίον του Ιράκ και την πρόσφατη «Απόλυτη Αποφασιστικότητα» των ΗΠΑ εναντίον του Μαδούρο, οι ονομασίες «Επική Μήνις» και «Βρυχηθμός του Λιονταριού» για τις νέες επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, αν δεν έσπερναν τον θάνατο, θα είχαν κάτι το παιγνιώδες. Μοιάζουν σαν να είναι βγαλμένες από τον κόσμο του φανταστικού, όπως «Ο Αρχοντας των Δαχτυλιδιών». Ή ακόμα από μυθικά πρόσωπα, που βρίσκουμε στις ραψωδίες της «Ιλιάδας» και αλλού. Οι κωδικές ονομασίες που χρησιμοποιούνται σε πολεμικές επιχειρήσεις σημαίνουν κάτι το μεγαλειώδες, κάτι που εκφράζει το υψηλό με την έννοια του τρομακτικού, του αναπόδραστου. Γιατί άραγε; Για να εμψυχώσουν τους επιτιθέμενους και να τρομάξουν τους αμυνόμενους; Για να ενταχθούν στη φανταστική σειρά περασμένων μεγαλείων; Για να θέσουν υποψηφιότητα σε ένα ιστορικό πάνθεον; Ποιος γνωρίζει τη μέθη και τη θλίψη που αφήνουν στις ψυχές και τα σώματα αυτών που τις χρησιμοποιούν, τις ενστερνίζονται ή τις υφίστανται; Η «Ιλιάδα» πάντως ξεκινά και τελειώνει με τον Αχιλλέα, έναν ήρωα που σιχαινόταν τον πόλεμο. Μήπως η αλλεργία στον πόλεμο είναι μια ελπίδα;

© EFSYN