«Η δολοφονία με το πάτημα ενός πλήκτρου είναι μια καταδίωξη παρανόμων, πιο κτηνώδης από το κυνήγι άγριων θηρίων. Το κυνήγι στην γνήσια μορφή του, ήταν κάθε άλλο παρά ανενδοίαστη εξόντωση για τις κοινωνίες όπου ακόμα ήταν ζωντανές οι τελετουργίες και ενεργές οι ανθρώπινες κοινότητες. Ανάμεσα στον κυνηγό και το ζώο τηρούνταν μια αμοιβαιότητα, μια συμμετρία. Η θανάτωση του ζώου δεν επιτρεπόταν σε καμία περίπτωση να γίνει όταν κοιμόταν. Επιπλέον, υπήρχαν σημεία του σώματος στα οποία δεν επιτρεπόταν να πληγωθεί. Για παράδειγμα, απαγορευόταν αυστηρά να πληγώσουν τα μάτια. Μ’ άλλα λόγια το ζώο διατηρούσε την όρασή του, ως το τέλος. Ακόμη λοιπόν και στο κυνήγι τηρούνταν η δυϊκή σχέση».** 

Από την άλλη, στο σήμερα και στο πρόσφατο χθες, τα μαχητικά drones βομβαρδίζουν με το πάτημα ενός κουμπιού εκατοντάδες ανθρώπους που κοιμούνται, τρώνε, βρίσκονται στο σχολείο, όπως τα κορίτσια στο Ιράν, ή παίζουν, όπως τα παιδιά στη Γάζα. Τα ανυποψίαστα θύματα δολοφονούνται, δεν σκοτώνονται μαχόμενα σε μια συνθήκη αμοιβαίων πυρών. Εξοντώνονται μαζικά με το πάτημα ενός κουμπιού χωρίς να αντικρίζουν ποτέ τον δολοφόνο τους, ο δολοφόνος τους είναι μια απρόσωπη τεχνολογική συσκευή, που υποστηρίζεται από αλγόριθμους και τροφοδοτείται από δεδομένα. Πρόκειται για την απόλυτη διαστροφή, μια διαστροφή πολλαπλασιαστική, πορνογραφική, καθώς εκκινείται από την εντατικοποίηση της παραγωγής και την αύξηση του κέρδους.

Αυτού του είδους η αδιανόητη αποκτήνωση κατά την οποία ένα και μοναδικό άτομο μπορεί με μια κίνηση του παράμεσου να αφανίσει χιλιάδες ανθρώπους συναντάται μέσα στην ίδια την κοινωνία, σε μια αναλογία αποθηρίωσης σαφώς μικρότερης δυναμικής, αλλά διόλου λιγότερο επικίνδυνης. Το σύγχρονο ανθρώπινο θηρίο ασκεί την ανθρωποφαγία με απροκάλυπτα βάρβαρα μέσα, ωστόσο δεν εξαντλείται στην απροσχημάτιστη κτηνωδία, καθώς εξοντώνει λίαν αποτελεσματικά με αναίμακτους, πολιτισμένους τρόπους, μέσα στον ίδιο τον αστικό ιστό των εκάστοτε ανεπτυγμένων, ή μη, χωρών του.

Εδώ τη σκανδάλη την κρατάνε οι θεσμοί, οι δημόσιοι φορείς, η διοίκηση, το δικαστικό σώμα, οι κυβερνώντες. Η σκανδάλη δεν εκπυρσοκροτεί, αλλά παραμένει ενεργή, «κολλημένη» πάνω στην καθημερινότητα των πολιτών με τη μορφή μιας βραδύκαυστης απειλής ότι τα πράγματα θα πάνε μόνο προς το χειρότερο. Παράλληλα, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων εκπαιδεύονται να κάνουν περίπου το ίδιο μέσα από μια εντελώς διαβρωμένη αντίληψη του τι σημαίνει επιβίωση και προσωπικό συμφέρον.

Δεν είναι λίγοι, λοιπόν, εκείνοι που σου δίνουν το χέρι τους και σφίγγουν το δικό σου με θέρμη ερπετού. Σου χαμογελάνε και το χαμόγελό τους είναι μια ερπύστρια μοχθηρίας που γυρίζει γύρω από την οδοντοστοιχία τους. Δεν σε κατηγορούν μεγαλοφώνως, αλλά αποσιωπούν τις δεξιότητές σου, προκειμένου να μείνεις στη σκιά. Δεν έχουν καμία συμπόνια για τον άρρωστο διπλανό τους, αλλά πρωτοστατούν σε φιλοζωικούς συλλόγους. Δηλώνουν υπέρμαχοι των δικαιωμάτων των αδύναμων, αλλά στις σχέσεις τους και στη δουλειά τους ασκούν με αλαζονεία το δικαίωμα του ελέγχου και της εκμετάλλευσης.

Υπονομεύουν ύπουλα τις ζωές των άλλων, μέσα στο μουλωχτό ημίφως. Είναι δεξιοτέχνες στο δούναι και λαβείν. Από φτωχοδιάβολοι γίνονται Φραπέδες εκατομμυριούχοι. Εκπορνεύουν τα παιδιά τους, αφού πρώτα τα έχουν βιάσει. Και εάν όλα τα παραπάνω σας φαντάζουν ασήμαντα στην ουσία τους για να συγκροτήσουν μια ανθρωποφαγική κουλτούρα, ας παρατηρήσει κανείς το ιδιωτικό και ευρύτερο περιβάλλον του όπου θριαμβεύει η κακότητα και όπου το λίγο λίγο γίνεται πολύ. Αυτό το παθογενές «πολύ» είναι ήδη κανονικοποιημένο, όχι επειδή κυκλοφορούμε ως τέρατα με κέρατα Εωσφόρου στο κεφάλι, αλλά επειδή παρ’ όλη την περιρρέουσα δυσωδία εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως αποτελούμε την ευωδιαστή εξαίρεση. Ετσι άλλωστε εξηγείται και η διάχυτη προσωπική και κοινωνική ευζωία μας.

**Μπιουνγκ Τσουλ Χαν, «Για την εξαφάνιση των τελετουργιών», Εκδόσεις Οπερα

© EFSYN