Ναι, είναι ιδιαίτερα ισχυρός και ηχηρός ο αντίλογος του «ταπεινού», αλλά ταυτόχρονα και γενναίου Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και αποτελεί ράπισμα στο «αναντίλεκτα» της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου (Αύγ. 2024) ότι δήθεν ουδείς κρατικός λειτουργός ευθύνεται για τις υποκλοπές. Τότε δυστυχώς η Δικαιοσύνη δεν απονεμήθηκε και ο γράφων οιονεί σάρκαζε στη φιλόξενη «Εφ.Συν.» (ιδ. σελ. 14 στις 27 Αυγούστου 2024).

Τώρα όμως η Δικαιοσύνη μετά μακρά, επίπονη και ενδελεχή έρευνα και άψογη πολύμηνη διαδικασία, όπως επιτάσσουν το Σύνταγμα και οι συνάδοντες δικονομικοί και ουσιαστικοί νόμοι, απενεμήθη, δηλαδή το δικαστήριο έταμε την επίδικη διαφορά και έκρινε ότι το έγκλημα συντελέστηκε μεθοδικά και κατά συρροή (για λογαριασμό ποιων; υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί; κ.λπ.) και έτσι «όλα σαλεύουν, όλα τραντάζονται, όλα φλέγονται να πολεμήσουν» (Νταντόν στην Εθνοσυνέλευση 2.9.1792) και προσθέτει ο φλογερός επαναστάτης (ετών 30 τότε - ο Ροβεσπιέρος ήταν 31): «Για να νικήσουμε χρειάζεται τόλμη και πάλι τόλμη, και πάντα τόλμη, και η Γαλλία θα σωθεί».

Και η δημοκρατία στην Ελλάδα θα σωθεί και θα οξυγονωθεί, προσθέτω ως ελάσσων και ηττημένος από τις πανουργίες της εξουσίας, εάν οι δικαστές και λειτουργοί πράξουν το καθήκον τους. Αυτή την τόλμη στην αποστολή του επέδειξε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας. Η μνήμη μας ανατρέχει την αποθέωση, τους άκρατους επαίνους και τα δοξαστικά στα πρόθυμα ΜΜΕ πρωτοκλασάτων υπουργών, προεξάρχοντος του «γδάρτη», εισαγγελέων για την αρχειοθέτηση τότε, δυστυχώς, από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Διέλαθε προφανώς την προσοχή τους μέσα στον ορυμαγδό των πανηγυρισμών τους ότι η αρχειοθέτηση δεν είναι αθώωση διότι υπάρχει και η περίπτωση της «ανάσυρσης εκ του αρχείου», θεσμός που προβλέπεται στον νόμο (άρθρο 43 παρ. 6 του ΚΠΔ), όταν προκύψουν νέα στοιχεία ή αναφαίνονται νέα πραγματικά περιστατικά ή γίνεται επίκληση αυτών, όπως εν προκειμένω, που με ζηλευτή γενναιότητα ανέδειξε το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο.

Επειδή σίγουρα θα υπάρξει και δεύτερος βαθμός μετά την κατά νόμο άσκηση ένδικων μέσων, αλλά και περαιτέρω έρευνα για βαρύτατα αδικήματα (κακουργήματα), προεχόντως προς τους δικαστικούς λειτουργούς αλλά και τους πολιτικούς, υπενθυμίζω τα εξής εύλογα:

α) Και ο Χρήστος Σαρτζετάκης πρωτοδίκης ήταν και δεν υπέκυψε στις πιέσεις ούτε στις παραινέσεις του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κων. Κόλλια, με τη γνωστή πορεία του, γι’ αυτό και «ο μεγάλος ήρωας της υπόθεσης Λαμπράκη είναι ο Δικαστής, ο Ανακριτής...» (Κ. Γαβράς, 15.2.2026, Θεσσαλονίκη).

β) Μολονότι οι καιροί έχουν αλλάξει, όπως και τα μεγέθη και οι άνθρωποι, και οι συγκρίσεις είναι άνισες και ίσως αποτελούν και ΥΒΡΙΝ, με την αρχαία έννοια του όρου, η Δικαιοσύνη αποτελεί, πρέπει να αποτελεί, σταθερά του κοινωνικού βίου, ώστε να αποφύγουμε την περαιτέρω βαρβαρότητα και τους ελλοχεύοντες κινδύνους.

Τολμώ λοιπόν μία αναφορά και υπόμνηση στον ΜΕΓΑΛΟ ΑΘ. ΠΟΛΥΖΩΙΔΗ με κάθε συντομία: Οταν τον Μάιο του 1834 ο υπουργός Δικαιοσύνης της Αντιβασιλείας (ο Οθων ήταν εισέτι ανήλικος), Κων. Σχινάς, εισέβαλε με τους χωροφύλακες στο δωμάτιο της διάσκεψης του δικαστηρίου που δίκαζε τους Θ. Κολοκοτρώνη και Α. Πλαπούτα και έσυρε τον Αθ. Πολυζωίδη και τον Γεώργιο Τερτσέτη στην έδρα για να απαγγείλουν την καταδικαστική απόφαση (εις θάνατον) που ΔΕΝ είχαν υπογράψει, ο πρόεδρος Πολυζωίδης είπε τα εξής υπέροχα λόγια που αποτελούν ύμνο στη δικαστική συνείδηση, που τόσο ανάγκη έχουμε σήμερα: «Το μεν σώμα μου δύνασθε να κάμετε όπως θέλετε, αλλά τον στοχασμό μου, την συνείδησή μου ΔΕΝ θα δυνηθείτε να παραβιάσετε». Και ο αείμνηστος Ε. Κουσαλάκης στο πόνημά του «Σεβασμός στον αδύναμο άνθρωπο» προσθέτει: «Η ανθρώπινη Δικαιοσύνη δεν είναι θεία, γι’ αυτό δικαιούται να σφάλλει» και συμπληρώνει: «Εκείνο που κανένας μας δεν δικαιούται να κάνει είναι να εγκαταλείψει τον αγώνα για την αλήθεια και την Δικαιοσύνη».

Οι άρχοντες που έχουν την τάση να αυξάνουν την εξουσία τους πρέπει να γνωρίζουν ότι άλλο τόσο οι αρχόμενοι, όσο τουλάχιστον διατηρούν την ικανότητα αυτενέργειας, έχουν την αντίστοιχη τάση να ελέγχουν την εξουσία, και ακόμη και αν μαστιγώνονται, «τα σπλάχνα και η θάλασσα δεν ησυχάζουν», όπως εξάλλου ορίζει το Σύνταγμά μας.

*Δικηγόρος, τ. γενικός γραμματέας ΔΣΘ

© EFSYN