Αμέσως μετά την επιστροφή του στην εξουσία το 1958 ο Γάλλος πρόεδρος Ντε Γκολ πρότεινε τη συγκρότηση τριμελούς Διευθυντηρίου στο ΝΑΤΟ από τη Γαλλία, τη Βρετανία και τις ΗΠΑ και βρήκε απέναντί του το σύνολο των χωρών-μελών της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Το 2026 ο Μακρόν προτείνει την αποθήκευση γαλλικών πυρηνικών κεφαλών σε μια ομάδα χωρών–μελών του ΝΑΤΟ, μια πρόταση που υπενθυμίζει τη σταθερή διεκδίκηση από τη Γαλλία της ηγεσίας μιας ευρωπαϊκής αμυντικής δομής.

Η εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν διευκολύνει, αν δεν υπαγορεύει, την προσπάθεια αμυντικής χειραφέτησης της Ε.Ε. ως του προνομιακού πεδίου στο οποίο ο Μακρόν μπορεί να ισορροπήσει την πολιτική αβεβαιότητα που παράγει η προοπτική νίκης της γαλλικής Ακροδεξιάς.

Οταν τερματιστεί η σύγκρουση με το Ιράν, θα τεθεί ως επείγουσα προτεραιότητα το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Η αποστασιοποίησή της Βρετανίας από τις ΗΠΑ με την άρνηση του Λονδίνου να εγκρίνει τη χρήση της βάσης του Ντιέγκο Γκαρσία στον πόλεμο κατά του Ιράν είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι ο Στάρμερ θα διεκδικήσει για τη χώρα του ηγετικό ρόλο στην ευρωπαϊκή άμυνα.

Θα δούμε κοινή αγγλογαλλική κοινοπραξία να λειτουργεί ως ασπίδα της Γηραιάς Ηπείρου απέναντι στις 5.000 πυρηνικές κεφαλές της Μόσχας;

Το 1960 το ΝΑΤΟ εγκατέλειψε το δόγμα των «μαζικών αντιποίνων» και υιοθέτησε την «ευέλικτη απάντηση« στο πλαίσιο της οποίας οι ΗΠΑ αποθήκευσαν πυρηνικές κεφαλές σε χώρες–μέλη του ΝΑΤΟ.

Πολύ γρήγορα η διασπορά των λεγόμενων πυρηνικών όπλων έπαυσε να εγγυάται τη φερεγγυότητα των ΗΠΑ και πυροδότησε την καχυποψία των ΝΑΤΟϊκών συμμάχων για το εάν η Ουάσινγκτον σχεδιάζει περιορισμένο επί ευρωπαϊκού εδάφους πυρηνικό πόλεμο.

Και το ερώτημα των ερωτημάτων είναι δίχως αμφιβολία αν μπορούμε να μιλάμε για ευρωπαϊκή πυρηνική ασπίδα αγγλογαλλικής συνδιαχείρισης, με τη Γερμανία σε ρόλο κομπάρσου.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία θα τελειώσει απ’ ό,τι φαίνεται με έναν διμερή συμβιβασμό ΗΠΑ-Ρωσίας ερήμην της Ευρώπης, η οποία θα κληθεί να πληρώσει το κόστος της στρατηγικής σύγχυσης που κυριαρχεί στον Λευκό Οίκο.

© EFSYN