Αν κοιτάξει κανείς τα κομματικά συστήματα των εδραιωμένων δημοκρατιών, θα διαπιστώσει πως η ιδεολογική κατανομή των κομμάτων δεν είναι συμμετρική: συνήθως τα κόμματα της Αριστεράς είναι περισσότερα. Η εξήγηση είναι πως η Αριστερά ενδιαφέρεται περισσότερο για την ιδεολογία της, και μικρές για άλλους διαφορές έχουν εκεί τη σημασία τους.

Πόση ιδεολογική διαφοροποίηση, όμως, μπορεί να αντέξει η ελληνική Κεντροαριστερά σήμερα; Με τέσσερα διαφαινόμενα κόμματα –ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά, ΠΑΣΟΚ, και το υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα– οι ιδεολογικές αποστάσεις μοιάζουν μικρές. Αν προσπαθούσε κανείς να εξηγήσει γιατί (θα) έχουμε (σύντομα) τόσα κόμματα στον ίδιο χώρο, η απάντηση θα πατούσε περισσότερο στο βάρος των προσωπικών διαφορών και διαδρομών παρά στη μοναδικότητα της ιδεολογικής ταυτότητας του καθενός. Αυτό μπορεί να φανεί ιερόσυλα ισοπεδωτικό στα μάτια ενός αριστερού, αλλά η πολιτική ροή δεν μας αφήνει να πιάσουμε τον μεγεθυντικό φακό και να καταγράψουμε τις όποιες διαφορές υπάρχουν.

Εδώ κάπου ας κάνουμε μια απλούστευση για να προχωρήσουμε. Ο χάρτης της ελληνικής Κεντροαριστεράς μοιάζει να έχει δύο σημεία εστίασης. Το ένα........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ