Hani bazen sırtınıza bir ağrı girer…

İçgüdüsel bir refleksle kendinizi geriye doğru esnetirsiniz.

Omurga yavaş yavaş açılır, nefes genişler, beden “oh be” der.

İşte tam o anı düşünün.

Sonra kulağınıza o tanıdık intro düşer…

Tarkan'ın “Hüp” şarkısının girişi...

Ardından usulca ses yükselmeye başlar:

“Kalpten kalbe bir yol varsa, bu aşktır elbet…”

Ve sırası geldiğinde kalbin en orta yerinde, başka bir kapı açılır:

“Yanarım, sana, emeklerime yanarım…”

Bağıra bağıra...

İşte Tarkan "Ay" şarkısının, o kısmını söylediği anda, ekrandan izlerken bile,kalabalık, bir an sustu, sonra yer yerinden oynadı.

Sanki hepimizin içindeki o uzun zamandır bastırılmış çığlık dışarı fırladı.

Ve o anda hiç kimse sadece şarkı söylemedi.

Meğer içimizdeki o yanışın adı Tarkan’mış...

Ama bireysel bir aşk yanışı değil bu...

Artık ya da...

Yılların birikmiş toplumsal yorgunluğu, gerilimler, yalnızlık hissi...

Sonra bir bakmışız; ilk albümden bir şarkı düşmüş sahneye…

Ardından Şımarık, ardından Kış Güneşi…

Ay’ın o yanma kısmından sonra Şımarık patladığında herkes ayağa kalktı...

Kış Güneşi’nde ise gözyaşları akmaya başladı...

Sanki doksanlardaki o walkman kulaklıkları yeniden kulaklarımıza takıldı, ve o an hepimiz aynı yerden, aynı özlemden vurulduk.

Meğer içimizde biriken serzenişin adı varmış.

Çocukluğumuzun, gençliğimizin pandorası Tarkan’mış.

Hala doksanlarda kendini arayan biz fanilere "Aradığınız bende" dedi Tarkan...

*

Sayende hatırlardık be Tarkan…

Bize ne olduğunu da, neyi kaybettiğimizi de, neyi özlediğimizi de...

*

Siyasetin sert köşeleri, dünyanın o bitmek bilmeyen gürültüsü........

© Yeni Ankara