Susam Sokağı, Casper, Taş Devri, Tom ve Jerry, Tazmanya Canavarı...

Okuldan sonrası için en güzel hediyelerimizdi...

En teknolojik olan Jetgiller, en fantastik olan da Dedektif Gadget...

Korktuğumuz ise sevimli bir hayalet ya da onu avlayan Hayalet Avcıları...

Bazen Scooby Doo’daki maskeler gerçek gibi gelirdi...

İçimizde küçük bir korku tomurcuğu filizlenirdi.

Yine de bilirdik, ardından bir insan çıkar...

Yakalanır, tutuklanırdı...

Kötülük bile bir yere kadar ilerlerdi...

Sonunda yakalanır, adı konur, perde kapanırdı.

O zamanlar da suç vardı, korku vardı...

Minik kuş sakinleştirir...

Uçan Kaz bizi başka diyarların rüzgarına taşır...

Gadget ise metal kollarıyla bizi sımsıkı sarardı.

Pollyanna’yı sevmezdim ben...

En çok Şeker Portakalı Zeze’mi sevdim.

Onun kırılgan masumiyeti, kalbimin en kuytu köşesine kök salmıştı.

Bir de "Çocuk Kalbi" kitabı vardı.

En sağlam temelimiz oldu.

Şimdi bu güzellemelerin hiçbir anlamı yok belki.

Ama çok........

© Yeni Ankara