Türkiye'nin “Aile ve Nüfus On Yılı Vizyon Belgesi” açıklandı.

10 yıllık yol haritasında, Türkiye’nin demografik geleceği pek de iç açıcı görünmüyor.

Doğurganlık oranımız hızla düşüyor.

TÜİK verilerine göre toplam doğurganlık hızı 1,5 seviyesinin altına inerek 1,48 çocuk olarak gerçekleşti.

Yaşlı nüfus oranı artıyor...

65 yaş üstü vatandaşlarımızın sayısı son beş yılda yüzde 20’den fazla yükseldi.

Eğer bu gidişat devam ederse, önümüzdeki yıllarda ciddi bir yaşlanma ve iş gücü azalması riskiyle karşı karşıya kalacağız.

Kağıt üzerinde güzel şeyler var.

Evlilik ve çok çocuklu aile yapısı desteklenecek...

Aile dostu şehirler özendirilecek..

Mayıs ayının son haftası "Milli Aile Haftası" olacak...

Bir zamanlar “genç nüfus” avantajımızla övünürdük.

Şimdi tablolar değişiyor.

Devlet bu gerçeğin farkında ve teşvik mekanizmaları üzerinde çalışıyor.

Onlar bu vizyonu duyunca ne hissediyor?

28 yaşında, özel sektörde çalışan, büyükşehirde tek başına yaşayan bir gencin halini düşünün.

Maaşı asgari ücretin biraz üzerinde.

Kirasını, faturalarını ödüyor, market alışverişine bakıyor...

Sonuç olarak, hesapta kalan paranın başında genellikle kocaman bir eksi işareti...

Para biriktirmek neredeyse imkansız...

Ev almak şöyle dursun, yuva kurmak bile uzak bir hayalken gençler bir de çocuk sahibi olma korkusu yaşıyor.

Çünkü bu devirde, yuva kurup evlat sahibi olduğunda; kreş, eğitim, sağlık ve beslenme masrafları devreye girince iş iyice ağırlaşıyor.

Uzun zamandır dikkatimi çekiyor:

20’li yaşlardaki gençlerin gözünde gerçekten bir gelecek kaygısı var.

Sadece para değil bu.

Bir “yetişememe” hissi.

Ne yaparsa yapsın geride kalacakmış gibi.

Belki ilk defa bir nesil, kendinden önceki nesilden daha yoksul hissediyor kendisini.

Daha çok okumuş, daha çok çabalamış ama daha azına ulaşabilmiş bir kuşak.

Bu da sadece ekonomik değil, psikolojik bir........

© Yeni Ankara