Çatalca’da bir otobüs durağı...

Gülten Ürkmez, sadece dişçiye gitmek için evden çıktı.

27 yıl önce, henüz 14 yaşındayken kaçtığı adam tarafından başından vurularak öldürüldü.

1999’da başlayan o kabus, 2026’nın bir öğle vaktinde mermiyle bitti.

Gülten onca acıya rağmen umutluydu...

Kaybettiği evladının yasını tutarken, diğer çocuklarının geleceğini düşünmekten vazgeçmedi.

Onların rızkını biriktirdi, altın yaptı.

O altınları çalıp kumarda yiyen, alkol bağımlısı bir adam tarafından durak ortasında infaz edildi.

Katilin kendi kafasına sıkmış olması suçu ortadan kaldıracak belli...

Bir cinayet ikinci bir ölümle temizlenmez.

Dur demeyecek mi kimse?

Ve biz hala meseleyi geçici tepkilerle savuşturuyoruz.

Kadınlar öldürülüyor ey efendiler!

Çaresi olmayan bir hastalık gibi kaderine terk ediliyor.

Yürüyüşler, isyanlar, uzaklaştırmalar işe yaramıyor.

Böyle giderse yetmeyecek de...

Yaptırım olmayan yerde saptırım türedi.

Panelle, konferansla, temenniyle bu mesele çözülmüyor.

Şiddetin normalleştiği dili, ev içindeki sessiz kabulleri sorgulamak gerek.

Her kadın öldürüldüğünde bir aile yok oluyor...

Eli boş gönlü hoş heriflerin azıtmasına daha ne kadar göz yumulacak?

Öbür dünya hesabına havale ederek bu dünyadaki sorumluluk........

© Yeni Ankara