Rüzgâra karşı yakılan fenerler
Bazı insanlar karanlığın bitmesini beklemez. Ellerindeki küçücük ışıkla yolu aydınlatmaya çalışır. Çünkü bilirler ki en sert rüzgârlar bile bir insanın umudunu söndürmeye yetmez.
Hayat, herkese aynı şartlarda başlamayı vadetmiyor. Kimi hazır yolların üzerinde yürürken kimi daha ilk adımında karşısına çıkan engellerle mücadele etmek zorunda kalıyor. Kiminin arkasında güçlü bir aile, sağlam bir ekonomik imkân ve yol gösteren insanlar bulunurken kiminin elinde yalnızca kendi emeği, sabrı ve vazgeçmemeye dair inancı kalıyor.
Aynı şehirde, aynı sokakta, hatta bazen aynı evde yaşayan insanlar bile hayata bambaşka pencerelerden bakabiliyor. Birinin sıradan gördüğü bir imkân, bir başkasının yıllardır kurduğu hayal olabiliyor. Birinin kolaylıkla ulaştığı bir hedefe diğeri ulaşabilmek için ömrünün önemli bir bölümünü harcıyor.
Ama bütün farklılıklara rağmen değişmeyen bir gerçek var: İnsan, en çok da zor zamanlarda kim olduğunu gösteriyor.
Bazen bir annenin evladının geleceği için verdiği mücadelede, bazen yıllardır ayakta kalmaya çalışan küçük bir esnafın kepengini her sabah yeniden açmasında, bazen de bütün imkânsızlıklara rağmen hayallerinin peşinden koşan bir gencin gözlerinde görüyoruz o ışığı.
Onlar, hayatın karşısına çıkardığı rüzgâra rağmen fenerini yakmaya devam eden insanlar…
Üstelik bu insanların çoğu alkış beklemiyor. Yaptıkları mücadelenin haber olmasını, isimlerinin bir yerde anılmasını da istemiyor. Kimi ailesinin geçimini sağlayabilmek, kimi çocuklarına daha iyi bir gelecek bırakabilmek, kimi de yıllardır içinde taşıdığı bir hayali gerçekleştirebilmek için direniyor.
Belki de bu yüzden onların hikâyeleri daha değerlidir. Çünkü gerçek mücadele çoğu zaman kalabalıkların önünde değil, kimsenin görmediği yerlerde verilir.
Bir insanın sabah erkenden kalkıp işinin başına geçmesi, borçlarını ödeyebilmek için yeniden hesap yapması, başarısız olduğu bir sınavın ardından tekrar kitaplarının başına oturması ya da bütün yorgunluğuna rağmen ailesine belli etmeden gülümsemesi… Bunların her biri kendi içinde büyük bir mücadele barındırır.
Fakat biz çoğu zaman yalnızca sonuçla ilgileniyoruz. Başaranı görüyor, kazananı konuşuyor, yükseleni alkışlıyoruz. Oysa o noktaya gelene kadar kaç gece uykusuz kalındığını, kaç kez hayal kırıklığı yaşandığını, kaç kapının yüzüne kapandığını pek sormuyoruz.
Bir insanın başarısının arkasındaki görünmeyen emeği fark etmek, belki de birbirimize karşı yeniden öğrenmemiz gereken en önemli davranışlardan biri.
Umut, her şey yolundayken değil, zor zamanlarda anlam kazanır
Bugün umutlu kalmak da mücadele etmek kadar zorlaştı.
Geçim derdi, gelecek kaygısı, fırsat eşitsizliği ve her geçen gün ağırlaşan hayat şartları insanların omuzlarına yeni yükler bindiriyor. Gençler hayallerini ertelemek zorunda kalırken emek verenler karşılığını alabilmenin mücadelesini sürdürüyor. Birçok insan, yarına daha iyi şartlarda uyanabilmek için bugünden fedakârlık yapıyor.
Üniversiteyi bitiren bir genç, yıllarca verdiği emeğin ardından iş bulabilmenin telaşına düşüyor. Bir başka genç, ailesinin ekonomik şartlarını düşünerek hayallerinden vazgeçmek zorunda kalıyor. Yıllarca çalışmış bir insan, emekliliğinde rahat edeceğini düşünürken geçim hesabı yapmaya devam ediyor.
Küçük bir işletme sahibi, artan maliyetlere........
