Recep Yazıcıoğlu’nun aramızdan ayrılışının yıl dönümü.

Bazı insanlar vardır, makamlarıyla hatırlanır.

Bazıları ise makamın çok ötesinde, insanlara dokunduğu haliyle…

Recep Yazıcıoğlu benim hafızamda tam da böyle bir isim.

Trabzon’un Köprübaşı ilçesine bağlı Beşköy beldesinde 7-8 Ağustos gecesi büyük bir felaket yaşandı.

47 insanımız hayatını kaybetti. Sadece 7 kişinin cenazesine ulaşılabildi.

Yollar yok olmuştu. Bölgeye kara yoluyla ulaşmak mümkün değildi.

Biz de askeri helikopterle bölgeye gittik.

O yıllarda 28 Şubat sürecinin ardından İstanbul’dan Trabzon Anadolu Ajansı Bölge Müdürlüğü’ne gönderilmiş bir muhabirdim.

Helikopterden indiğimizde gördüğüm manzara bugün gibi gözümün önünde.

Ve o sessizliğin içinde bir adam.

Üzerinde makam kıyafeti yoktu.

Lastik çizmeleri ayağında, paçaları sıvanmıştı.

Köylülerle birlikte enkazın arasında çalışıyordu.

O dönem Erzincan Valisi olarak görev yapıyordu.

Ama Beşköy’e bir vali gibi gelmemişti.

Bir hemşehri gibi gelmişti.

O meşhur gülüşüyle konuştu:

“Çocuklar, burası........

© Yeni Ankara