Çocukların gözünde takvim yaprakları hızla eksiliyor. Birkaç gün sonra çantalar yeniden hazırlanacak, okul kıyafetleri dolaptan çıkacak, alarm saatleri yeniden kurulacak.

Ve tam bu günlerde evlerde ilginç bir telaş başlıyor: “Okul başlamadan ne yapsak?”

Bir yerlere gidelim, bir şeyler alalım, çocuğa istediği telefonu verelim, bilgisayarı biraz daha kullansın…

Sanki çocuk bütün yaz çalışmış da şimdi ona bir mükâfat vermemiz gerekiyormuş gibi.

Oysa belki de bu yazın en büyük mükâfatı, çocuğun hiçbir şey yapmak zorunda kalmadan geçirdiği günlerdi.

Sokakta oynadığı saatler…

Bisiklet üzerinde geçirdiği zaman…

Arkadaşlarıyla kurduğu oyunlar…

Ağaçlara, toprağa, güneşe dokunduğu anlar…

Bazen sıkıldığı, “Ne yapacağım şimdi?” diye sorduğu dakikalar…

Çünkü çocukluk, sürekli eğlendirilmesi gereken bir dönem değildir.

Çocuk biraz da sıkılmayı öğrenmelidir. Sıkılan çocuk düşünür. Kendi oyununu kurar. Hayal eder. Bir şey üretir. Kendi kendine yetmeyi öğrenir.

Tatilin son hediyesi ne olmalı?

Bence çocuğa tatilin........

© Yeni Ankara