Paşa açık kapının önüne yaklaşınca iki tam teçhizatlı nöbetçi, hürmetle selâmladı. Eşikten ayağını atarken, geri döndü. Ağaçların arasında Atmaca Nuri Bey’i gördü.

Biraz sonra bir kır atlı, yerleri sarsarak yaklaştı. Atmaca Nuri, hayranlıkla dönüp baktı bu güzel insana. Beyaz, siyah karışımı gri sakalı, hafif uzun yüzünü tülden ve nurdan bir çeper gibi çevrelemiş, kırışık alnı, kocaman kavuğuyla ahenkli bir uyum içindeydi. Boyu uzun, iri yarı bu güngörmüş babayiğit, Beyazıd Paşa’dan başkası değildi. “Kim bilir bizim yaşlarımızda ne gözü kara bir delikanlıydı. Ne fedakârlıklar yapmış, ne cenkler görmüştü?” diye geçirdi içinden. Sonra da fazla öne çıkmadan edeple başını eğdi, önüne baktı.

Paşa açık kapının önüne yaklaşınca iki tam teçhizatlı nöbetçi, hürmetle selâmladı. Eşikten ayağını atarken, geri döndü. Ağaçların arasında Atmaca Nuri Bey’i gördü. Dikkatlice baktı.

- Emrinizi duyar duymaz gözlerime uyku girmedi Paşam.

Diyerek, yanına iyice yaklaştı Atmaca. Beyazıd Paşa, babacan bir tavırla, elinden tuttu. Mütevâzı odasına doğru........

© Türkiye