Η θεωρία της «συσπείρωσης περί την σημαία» έχει γίνει τελευταία του συρμού. Αναμφίβολα η αλήθεια που εμπεριέχει έχει πλειστάκις επιβεβαιωθεί: Κάθε φορά που η κοινή γνώμη βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν προσλαμβανόμενο ως εθνική ή υπαρξιακή απειλή κίνδυνο τείνει ανακλαστικά να συσπειρωθεί γύρω από την όποια κυβέρνηση τυγχάνει να βρίσκεται στην εξουσία. Πιο χαλαρά όταν η απειλή φαίνεται μακρινή. Πιο δυνατά όταν πλησιάζει κοντύτερα.

Ηταν ως εκ τούτου αναμενόμενο το φαινόμενο να επαναληφθεί και παρ’ ημίν. Αρχικά υπό το κράτος της επιτεινόμενης μετά την επιστροφή Τραμπ στον Λευκό Οίκο διεθνούς αβεβαιότητας. Στη συνέχεια ως επακόλουθο της πολεμικής κρίσης που ξέσπασε στη γειτονιά της Μέσης Ανατολής.

Στην πρώτη φάση συνέβαλε υποδόρια στη διατήρηση ανέπαφου του δημοσκοπικού προβαδίσματος της ΝΔ παρά τη διευρυνόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα και την προϊούσα πολιτική φθορά της.

Στη δεύτερη φάση το φαινόμενο έγινε πιο αισθητό εξαιτίας του........

© Ta Nea