Το 2026, δεύτερο έτος της δεύτερης θητείας του προέδρου Τραμπ είναι και το έτος κατά το οποίο θα διεξαχθούν, στις 3 Νοεμβρίου, οι λεγόμενες ενδιάμεσες εκλογές (midterm elections) στις οποίες θα κριθούν, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, οι 435 έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων και οι 35 από τις 100 έδρες της Γερουσίας. Από τα ανοικτά διεθνή μέτωπα που παραλαμβάνει το 2026, ας μνημονεύσουμε τα δύο πιο κρίσιμα για τη δική μας γεωγραφική θέση: τον πόλεμο στην Ουκρανία με τις παράλληλες συνομιλίες για τον τερματισμό του – θα δούμε με ποιους όρους – και την παρούσα φάση του μεσανατολικού ζητήματος με την προσοχή στραμμένη στη Συρία. Από τη διεθνή ατζέντα αξίζει σίγουρα να επισημανθεί και η προγραμματισμένη για τον Απρίλιο επίσκεψη του προέδρου Τραμπ στο Πεκίνο.

Ως προς τα καθ’ ημάς, κανονικά θα έπρεπε να σημειώσω ότι το 2026 είναι το δεύτερο έτος της διετούς θητείας της Ελλάδας ως μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά αυτή η πρόσθετη άσκηση ισορροπίας στην οποία υποβαλλόμαστε δεν βελτίωσε τη διεθνή θέση της χώρας κατά το πρώτο έτος της θητείας. Θα μπορούσε επίσης να είχε ενδιαφέρον η κυπριακή προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ κατά το πρώτο εξάμηνο, αλλά αυτή δεν περιλαμβάνει, ως γνωστόν, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο με σύνθεση υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας.

Το 2026 με βάση τη ροή των ανοικτών θεμάτων θα είναι έτος σοβαρής δοκιμασίας των αντοχών και των προθέσεων των κρατών – μελών της ΕΕ, των ευρωπαϊκών κοινωνιών και της Ενωσης ως θεσμικής οντότητας. Το μεγάλο, όχι απλώς στρατηγικό αλλά κατά κυριολεξία ιστορικό ζήτημα που καλείται να αντιμετωπίσει η «στενή» Ευρώπη των 27 είναι η κρίση του δυτικού παραδείγματος που βασίζεται μεταπολεμικά, επί ογδόντα χρόνια, στον ευρωατλαντικό πυλώνα, στην ενιαία αντίληψη περί ασφάλειας και περί φιλελεύθερης δημοκρατίας. Η διάρρηξη αυτής της ενιαίας αντίληψης αποτυπώθηκε πλέον στο επίσημο έγγραφο για τη National Security Strategy των ΗΠΑ.

Η διοίκηση Τραμπ κάνει μόνη της και με βάση τις στενά δικές της γεωοικονομικές και γεωπολιτικές εκτιμήσεις την επιλογή εχθρών, ανταγωνιστών, δυνητικών συνεργατών και προτιμητέων συμμάχων. Δεν θα μοιραστεί με την Ευρώπη τις αποφάσεις για το στρατηγικό πλαίσιο και τους όρους της συνεργασίας ή της αντιπαράθεσης, ούτε με την Κίνα ούτε με τη Ρωσία. Το σχήμα των συνομιλιών για τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι χαρακτηριστικό: ο πρόεδρος Τραμπ δεν συνομιλεί ως επικεφαλής της Δύσης με τον πρόεδρο Πούτιν αλλά διαμεσολαβεί ως τρίτος μεταξύ των προέδρων Πούτιν και Ζελένσκι, αφήνοντας διαρκώς ανοικτό το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων προς τη μια αλλά και προς την άλλη πλευρά. Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζει και την Ευρώπη που υποτάσσεται σε ένα ασύμμετρο σχήμα καθώς δεν έχει την πραγματική δυνατότητα απευθείας διαλόγου με τη........

© Ta Nea