Deprem oldu, çocuklar yok oldu, çocuklar kayıp oldu, çocuklar isimsiz mezar oldu, çocuklar sakat oldu, travma doldu… Alıştık!

Yangın oldu, çocuklar duman oldu, kül oldu, is oldu… Alıştık!

Çocuklar taciz oldu, tecavüz oldu, kurban oldu, Narin oldu… Alıştık!

Çocuklar cennet beklerken babalar, eski kocalar cinnet oldu, çocuklar kan oldu… Alıştık!

Çocuklar işçi oldu, çocuklar işçi öldü… Alıştık!

Ceza oldu, kaza oldu, bela oldu, çocuklar bulut oldu… Alıştık!

Bir süredir çocuklar katil oldu, çocuklar sokakta cansız oldu… Bir süredir çocuklar okullarda cinayet oldu, katliam oldu… çocuklar öğretmenleriyle maktul oldu… Alışmamalı, her birini her an hatırlamalı, hatırlatmalı!

Çocukları da korumakla, kollamakla görevli olan bir polis babanın evini nasıl cephanelik yapabildiğini, başka çocukları eğitmekle görevli bir öğretmen annenin kucağından çıkan öyle bir çocuğun nasıl silah kuşanabilir olduğunu, o yaşta poligonlara hangi akılla atışa götürüldüğünü, “sosyal medya” şemsiyesi altında “organize” biçimde nasıl nefret, kin, katliamla dolduğunu, doldurulduğunu sonuna kadar anlayabilmeliyiz.

“Organize” çünkü, katliamı tek başına yapsa da, “karanlık ağlar”da tek başına........

© T24