Empatinin de bir sınırı olmalı elbette. Yani bir diktatörün ne hissettiğini de düşünmemeliyiz… Düşünmemeliyiz değil mi? Ama bir devlet başkanının karar verirken, ülkede bir doğal afet olduğunda ya da zor bir durum karşısında ne düşündüğünü, ne hissettiğini, neyi doğru ibre olarak aldığını hep merak etmişimdir. On binlerce, milyonlarca insanın sorumluluğunu almayı istemek, kabul etmek nasıl bir ego, nasıl bir karakter gerektirir? Kendi dertlerimi susturmak için mi yoksa bilgim dahilinde olmadan, beynimin asla susmaması gerektiğine karar verildiği için mi bilmiyorum ama bunlar zaman zaman düşündüğüm hatta üstüne akademik yayınlar var mı yok mu diye araştırdığım, okuduğum konular.  

Ama bu konuda bir sinema filmi ile karşılaşacağımı, filmi hem sinematografisinin muhteşemliğine, hem mimarinin hem de insan olmanın büyüsüne kapılarak izleyeceğimi hiç düşünmemiştim. Ama işte, sinema insanoğlunu (ya da benim gibilerini) her zaman şaşırtmaya devam edecek.  

Dün akşam Venedik Sarayı’nda verilen bir davetle filmin mimarisi ile uyumlu ortamda izlediğimiz La Grazia, İtalyan yönetmen Paolo Sorrentino’nun 2025 yapımı filmi. Sorrentino’nun eski filmlerini çok sevsem de bir önceki filmi Parthenope ile hayal kırıklığı yaşadığım için La Grazia’yı izlemeyi ertelemiştim. Neyse ki film, bugün MUBI’de gösterime girdi ve yeniden yeniden izleyebileceğim.

Oscar ödüllü Toni Servillo ve yönetmen Paul Sorrentino

Bir hukuk fakültesi mezunu ve eski bir avukat olarak filmin hukukla ilgili tespitleri, Ceza Hukuku ile ilgili taşlamaları mest ediciydi. Okulda en sevdiğim ders Ceza Hukuku, sonra Kriminolojiydi. İtalya’da eğitim almış mükemmel bir hukukçu olan rahmetli Prof. Dr. Esin Konanç’ın öğrencisi olmanın da etkisi vardır elbette bunda ama dersi çok sevsem de ve hukuka dair en iyi bakış açısını bu derslerde öğrendiğimi düşünsem de; avukatlık yaparken hiçbir zaman Ceza Hukuku alanında çalışmayı düşünmedim. Benim için gerçek bir vicdan muharebesi olurdu o alan ki hali hazırda hukukun insan vicdanını yanlışa........

© T24