"Türkiye’de toplum komünizm fikrini satın almaz" deniyor. Aman almasın!

Artık bıktırır derecede yayılmış bu satar-satmaz kalıbı sizi de rahatsız etmiyor mu?

Bir düşünceyi benimsemek, doğru olduğuna inandığınız bir mücadeleyi bedelini göze alarak vermekle bir ürün satın almak aynı şey mi?

Ne zamandan beri fikirlerin alınıp satılır şeyler olduğunu kabul ettik de bu kavramı dilimize aldık?

Araştırdım, hiç de tesadüf sayamayacağımız yıllarda almışız.


1980’lerin sonu, 1990’ların başı... Özelleştirmelerin, piyasacılığın ve tüketim kültürünün hayatın her alanına yayıldığı, Özal’ın toplumun üzerinden silindir gibi geçtiği yıllar... Reklamcılık sektörünün Amerikan pazarlama tekniklerini yoğun biçimde benimsemesiyle birlikte bu dil de gündelik hayatımıza giriyor. Sonunda İngilizce argodan saçma sapan bir kalıbın kaba çevirisi, zamanla reklamcılıktan siyaset terminolojisine taşınmış oluyor. Ne de olsa her ikisi de sermayenin hizmetinde…


Piyasa açısından önemli olan, bir ürünün gerçek bir ihtiyaca karşılık gelip gelmediğinden çok, ne kadar kârla satılabildiği. Satıcının derdi ürünün içeriğinden, işlevinden, faydasından çok onu ne kadar iyi pazarlayabildiği. Şimdi, pazarlama ile gerçek ihtiyaçlar arasında fark olmadığını düşünenler varsa, fikirlerin de alınıp satılır şeyler olduğunu söylemeye devam edebilirler. Ama bu doğru değil.

Mesela “Komünistler iyi söylüyor, doğrusunu yapıyor ama güçlenemiyorlar” deyip yeterince güçlü olmadıkları için komünistlere yüklenmek de aynı yanılgının, aynı pazarlama mantığının ürünü. Sen doğru bulduğun mücadeleye destek vermiyorsun, sonra az destek görüyor diye bir de onu........

© soL