İttihadın Dili de Uhuvet Olmalı
Said Öksüz
Hüseyin Yılmaz Bey’in “Bediüzzaman’ı Anlamadan Nurcu Olmak!” başlıklı yazısı, Nur Talebelerinin müşterek hizmet imkânlarını yeterince değerlendirememesi üzerine ciddi bir sızı taşıyor. Birlik çağrısını duymalıyız. Farklı grupların birbirinden habersiz yaşaması, bazen aynı iş için ayrı ayrı emek harcarken birbirinin hayrından sevinç duyamaması, üzerinde düşünülmesi gereken bir eksikliktir. Bu muhasebeyi yaparken birlik arzusunun hangi dille ifade edildiği de önem kazanıyor.
Yılmaz Bey, Reddü’l-Evhâmda geçen “dinî cemaatlar maksatta ittihad etmelidirler” hükmünün bugünkü Nur Talebeleri arasındaki kopukluğu savunmak için kullanılmasına itiraz ediyor. Bu itirazın üzerinde durmaya değer. Gerçekten de meslek ve meşrep farklılığı, rekabeti ve ilgisizliği meşrulaştıran bir mazeret olamaz. Bununla beraber, sözün geçtiği yerin tamamı okunduğunda ittihadın usulü de görülüyor.
Metnin öncesi ve sonrası
Bediüzzaman, Reddü’l-Evhâmda başka dinî cemiyetlerle münasebeti anlatırken iki şart zikreder. İlkinde hürriyet ve asayişin korunmasını, ikincisinde “Muhabbet üzerinde hareket etmek” düsturunu öne çıkarır; başka bir cemaate leke sürerek kendine kıymet kazandırmaya çalışmayı reddeder. Hemen ardından dinî cemaatlerin maksatta birleşmesini ister, meslek ve meşreplerin birleştirilmesini ise uygun görmez. Böylece aynı bahiste hem müşterek gaye hem farklı hizmet yolları hem de muhabbetin ahlâkı yer alır.
Bu satırların ilk muhatabı, 1909 yılının dinî cemiyetleri ve onlara yöneltilen........
