Asıl sorun, aptallık değil aptallar…

Çünkü aptallık tek başına zararsız kavram. Onu tehlikeli kılan ve davranışa götüren insan…

Aptal, yalnızca bilmeyen değil, bilmediğini sorgulamayan ve bunu kesinlik gibi sunan...

Bu yüzden mesele bilgi eksikliği değil, düşünmeyi reddeden tavır...

Aptallık tam da bu noktada karakter özelliğine dönüşüyor: Kendini düzeltmeye kapalı, eleştiriye dirençli ve sürekli kendi doğrularını yeniden üreten zihinsel katılık...

Bu katılık, hatayı fark etmeyi değil, hatayı savunmayı öğretir. Böylece aptallık, basit bir eksiklik olmaktan çıkar ve kişi tarafından sürekli yeniden üretilen, sürdürülen tutuma dönüşür…

Üstelik aptal, yalnızca kendi sınırlarında kalmaz. Bulunduğu her ilişkiye kendi kesinliğini dayatır! Diyalog kurmaz, anlamaya hiç çalışmaz ve daima hüküm verir. İnatçıdır.

En tehlikeli yanı; aptal, çoğu zaman kendini akıllı gibi gösterir! Hiyerarşik olarak kendini yukarıda görür.

Aptalla uzlaşılmaz. O sadece suçlar, çatışmaya bayılır.

Ki, aptallık bulaşıcıdır.

Aptalların seyircileri değil işbirlikçileri olur.

Bu yüzden asıl mesele, aptallık döngüsünün içine çekilmemeyi başarmaktır. Ona verilen her düşüncesiz tepki, onu yeniden üretir…

Diyorum ama yazmadan da duramıyorum. Şöyle:

ANALİTİK DERİNLİKTEN YOKSUN KANAATLER

Okullarda yaşanan ergen şiddeti gibi olayların ardından, kimi suçu hızla dizilere vs. yükleme kolaycılığı yapıyor.

Bu refleks, düşünmekten çok kanaat üretmeye dayanıyor. Karmaşık bir olayı tek nedene indirgemek, zihni rahatlatır ama........

© OdaTV