VAHİY PENCERESİ: Kur’an-ı Kerim Çocuğa Nasıl Bakıyor?

Bir Emanet, Bir İmtihan ve Bir Dua

Dünyanın neresine bakarsanız bakın, çocukların sesi yükseliyor. Kimi zaman bir oyun parkından gelen kahkahalarla, kimi zaman da savaşın gölgesinde yankılanan sessiz çığlıklarla…

Bugün insanlık, belki de tarihinin en büyük çelişkilerinden birini yaşıyor. Bir tarafta çocuk hakları üzerine uluslararası sözleşmeler hazırlanıyor; diğer tarafta ise çocuklar bombaların altında can veriyor. Bir tarafta anne babalar çocuklarını en iyi okullara göndermenin hesabını yapıyor; diğer tarafta milyonlarca çocuk bir lokma ekmek bulamadan yatağa aç giriyor..

Fakat bütün bunların ötesinde daha derin bir soru var:

Kur’an-ı Kerim çocuğa nasıl bakıyor?

Çünkü bir medeniyetin çocuklara bakışı, aslında insan anlayışını da ortaya koyar. Çocuğu yük gören toplumlarla, onu emanet gören toplumların kurduğu gelecek aynı olmaz.

Kur’an-ı Kerim, çocukları yalnızca biyolojik bir devamlılık olarak görmez. Onları Allah’ın insana verdiği büyük nimetlerden biri olarak tanımlar. Nitekim Rabbimiz şöyle buyurur:

“Allah size kendi nefislerinizden eşler yarattı; eşlerinizden de oğullar ve torunlar verdi; sizi temiz ve güzel rızıklarla rızıklandırdı.”

Bu ayet bize önemli bir hakikati hatırlatır: Evlat, insanın sahip olduğu bir mülk değil; Allah’ın lütfettiği bir nimettir. Nimet ise şükür ister. Şükrün en güzel şekli de emanete hakkıyla sahip çıkmaktır.

Ne var ki Kur’an, evladı sadece sevindirici bir nimet olarak bırakmaz. İnsan tabiatını çok iyi bilen Rabbimiz, anne babanın çocuk sevgisinin bazen ölçüyü aşabileceğini de bilir. Bu yüzden başka bir ayette şöyle buyurur:

“Mal ve oğullar dünya hayatının süsüdür…”

Ne kadar kısa, ama ne kadar derin bir ifade…

Gerçekten de çocuk, hayatın süsüdür. Bir evi yuva yapan çoğu zaman onun........

© Mir'at Haber