Önceki yazılarla birlikte okunmasını tavsiye ederek kaldığımız yerden devam…

“İnnellahe yuhibbu el-muhsiniyne / Allah ihsan edenleri sever.” (Maide 13)

Allah burada bizlere ihsanı da öğretmektedir.

Affetmek ve dengede olmak bu sayede gerçekleşmektedir.

Kuvveti üstün tutan felsefede iktidarda olanı indirip yerine kendin geçmeyi hedefler. Düşmanı yok edip mirasına konmak ister.

Oysa hakkı üstün tutan ve duna dayalı olarak düzen kuran kimseler iktidarda olanların adil olmasını sağlar, orada durmalarını ister. Düşmanlarının yola gelmesini, barış içinde olmasını ister. Gözleri ganimette değildir.

İşte “ihsan” budur.

İyilik olmasını istemek “ihsan”dır.

Bir tarla vardır. İki kardeşe yetmemektedir. İki kardeş kavga edip biri diğerini yeniyor. Yenilen çekilip yok olur. Öbürü yaşamaya devam eder. Düzen böyle kurulur.

Oysa ihsanı isteyen kardeş diğerine diyor ki:

“Kardeşim, bu toprak bugünkü haliyle bizi geçindirmez, bunu biliyorum ama birbirimizle kavga etmemiz gerekmez. Gel anlaşalım, birlikte bu tarlayı sera yapalım. O zaman üç-dört misli mahsul alırız. Biz geçiniriz, çocuklarımız ve torunlarımız da geçinir.”

İşte “ihsan” budur.

Ne var ki,........

© Milli Gazete