Modern çağ, bizi hiç olmadığı kadar birbirimize bağladığını iddia ederken, tarihin en derin yalnızlık krizinin eşiğine fırlattı. Ekranların arkasına gizlenmiş yüzlerce "arkadaşlık", bildirimlerle süslenmiş sahte "bağlar" ve kalabalıklar içinde boğulan ama ruhu çölde dolaşan milyonlarca insan... Böyle bir dünyada yönünü kaybetmiş bir insan için en korkutucu an, çevresinin aniden daralmaya başladığı, güvendiği insanların sessizce hayatından çekildiği andır.

Ancak tarihin ve ilahi düzenin kadim bir yasası vardır: “Allah, zaferinizi büyütmeden hemen önce çevrenizi daraltabilir.” Şu anda hayatınızda bir şeyler parçalanıyor gibi görünüyorsa, sağlam bastığınızı sandığınız zemin ayağınızın altından kayıyorsa ve o çok güvendiğiniz dostluklar hiçbir somut gerekçe sunulmadan eriyip gidiyorsa, durun. Bu bir çöküş değil; bu, hayatınızdaki en büyük dönüşümün eşiğidir. Modern zamanların "her şeye sahip olma" ve "herkesle bağ kurma" illüzyonuna karşılık ilahi irade, sizi büyüteceği alan öncesinde bir "oda temizliği" yapmaktadır.

Modern insan, kaybetmeyi bir yetersizlik semptomu olarak görmeye şartlandırılmıştır. Biri hayatımızdan çıktığında, bir ilişki bittiğinde veya bir dostluk soğuduğunda verdiğimiz ilk psikolojik tepki kendimizi yargılamak olur: “Yeterince iyi değil miydim? Bir hata mı yaptım? Neden terk edildim?”

Oysa ilahi mekanizma böyle çalışmaz. Sizde bir sorun yok; sizin için bir şeyler gerçekleşiyor. Allah insanları, sizi cezalandırmak için hayatınızdan çıkarmaz; sizi hazırlamak için çıkarır. Çevrenizdeki insanların gitmesi, sizin bir eksikliğinizden değil, gideceğiniz yerin ağırlığını herkesin taşıyamayacak olmasındandır.

Ortaya çıkmak üzere olan yeni versiyonunuz, eski çevrenizin kapasitesini aşar. Eğer o insanların hayatınızda kalmasına izin verilseydi, onlar ya sizin hızınızı kesen birer pranga haline geleceklerdi ya da hiç ait olmadıkları yeni bir dönemin ruhsal baskısı altında ezilip........

© Milli Gazete