90'larda bizim yetiştiğimiz mahallelerde tekvando, yalnızca bir spor değildi. Neredeyse birçok vakıf ve gençlik çalışmasının doğal bir parçasıydı. Okuldan çıkan çocuklar akşam üzeri taekwondo’ya gider, aynı minderde ter döker, aynı kurallara uymayı öğrenir, aynı selamla birbirlerine saygı gösterirdi. O günlerde bunun ne kadar kıymetli olduğunu belki tam anlayamıyorduk. Bugün sokakların tenhalaştığını, okul ikliminin değiştiğini, yeni neslin evlere, ekranlara ve dijital oyunlara daha fazla bağlandığını gördükçe, sporun yalnızca bedeni değil insanı da inşa eden yönünü yeniden düşünmeye başlıyorum.

Bugün çocuklarımız için en büyük sorunlardan biri, enerjilerini sağlıklı biçimde aktarabilecekleri güvenli ve anlamlı alanların giderek azalmasıdır. Oysa spor, özellikle de disiplin temelli branşlar, gençlerin hayatına yalnızca hareket değil, aynı zamanda bir düzen duygusu kazandırır.

Bir çocuğun kazandığı ilk şey madalya değildir; özgüvendir. Başaramadığı bir hareketi tekrar tekrar deneyip sonunda başarabildiğini görmek, ona hayatın başka alanlarında da "yapabilirim" duygusunu kazandırır. Bu duygu, sınavlarda, arkadaş ilişkilerinde ve geleceğe dair hedeflerinde sessiz ama güçlü bir sermayeye dönüşür.

Spor aynı zamanda dikkat çağında da önemli bir eğitim aracıdır. Sürekli bildirimlerin, kısa videoların ve kesintisiz dijital........

© Milli Gazete