Her insanın bir şarkısın vardır; içinden zamanın ses verdiği… Ve zamanda bir etki, bir yankı, bir iz bıraktığı… Dönülmez gidişleri hikâye ederiz bazen, bazen sevgiliye selâm göndeririz o şarkıyla… İçinde anlatılanlar bazen sıladır, bazen gurbet… Bazen yaradır, bazen hicret… Bazen acıları hikâye eder o şarkı, bazen güzelliklerden, sevgilerden, kavuşmalardan, hasretlerin bittiğinden haber verir. Bazen alır götürür o şarkı ruhumuzu birden ta eskilere; şimdi hayal olmuş, hatıra olmuş, belki sadece ve sadece siyah beyaz fotoğraflarda kalmış sevdalara, dostluklara, arkadaşlıklara… Bir zamanlar yaşadığımızdan bile şüpheye düştüğümüz, o neşeli, o uçarı, o deli dolu, o hicranla sarmaş dolaş olduğumuz zamanlara… Gözümüzün bir tek onu gördüğü, uğrunda her türlü zorluğa katlanıp, göğüs gereceğimizi, her türlü fedakârlığı yapacağımızı sandığımız ve sadece onun için yaşadığımızı iddia ettiğimiz o saf, o temiz, o çocuksu, o hasret dolu zamanlara…

Yüzümüzü ateşlerin bastığı, yanaklarımızın al al olduğu, hüzün meltemlerinde yıkandığımız ve çaresizlik içinde kendimizi sokakların ıssızlığına attığımız günlere… Sürgünü olduğumuz aşk çilesiyle sarsılan canımız, içinde fırtınaların koptuğu yüreğimiz, hissettiklerine, yaşadıklarına, çektiklerine en uygun tercümanı bulur birden o şarkıyı duyduğumuzda… Sanki günlerdir onu arıyoruzdur ve odur dinleyince bizi rahatlatacak olan… Dilimizde dönüp durdukça, nağmeleriyle ruhumuzu fiskeledikçe; çözülür gideriz bir şarkı eşliğinde enginlere doğru… Ah o şarkı… Şarkımız… Şarkılarımız…

Bin bir endişe, bin bir korku, bin bir kaygı, bin bir çelişki ve bin bir değişik olay içinde savrulup giden ömürde; uzaklarda kalmış, çizgileri silikleşmiş ve bir köşede yitip gitmiş nice yaşanmışlıkları tekrar tekrar yâdımıza getiren ve geçmişle yüzleştirendir bizi o şarkı… Hatırlamak istemediklerimizi hatırlatan, unutmak........

© Milat