Medyascope müzik yazarı Yiğit Sarıgül, Türkiye’nin müzik tarihine damga vuran albümleri inceliyor. Yeni serimizin 2. albümü bir Müslüm Gürses eseri: Mutlu Ol Yeter.

Tahmini okuma süresi: 7 dakika

1980’lerin başında Türkiye’de müzik bambaşka bir iklime girmişti. Plak ve kaset artık her mahallede, her minibüs radyosunda, her bakkal tezgâhında yankılanıyordu. Müziğin İstanbul’dan yola çıkıp ülkenin en ücra köşelerine ulaşması, bir devrin sesini kalıcı hâle getirdi. Stüdyoların kapıları ardına kadar açılmış, mikrofonların önüne hem Anadolu’dan gelen ustalar hem de şehrin yeni kuşağı dizilmişti. Arabesk bu dönemde bir janr olmakla birlikte, toplumun da duygu dili olmuştu.

Janrın olgunlaşma süreci, Osmanlı’nın son dönemlerinden 1960’ların ortalarına uzanan serbest icra geleneğinin birikimini kendi müzikal deneyimleriyle harmanlayan Orhan Gencebay ve Suat Sayın’la birlikte yeni bir yön kazandı. Bu anlayış, klasik Türk musikisinin makam zenginliğini Batı armonisiyle buluşturarak arabesk müziğin temel estetiğini şekillendirdi. Bestecilik kavramı işlevsel olarak kurumsallaşmış, olgunlaşmış; virtüözite düşüncesi yaylılardan bağlamaya, kanundan nefesli çalgılara kadar müzisyenin elinde şekillenmişti. Arabesk artık kaderin değil, birikimin müziğiydi. Bu birikimin en berrak örneklerinden biri de 1981 yılında Modern Plakçılık etiketi ile yayımlanan Mutlu Ol Yeter albümü oldu.

1980 darbesinin ardından ülke suskun, insanlar içine kapanıktı. Radyoların bir kısmı sessizdi, TRT’de arabesk şarkılar çalınmıyor, sanatçılar ekranlardan uzak tutuluyordu. Buna rağmen bu müzik büyümeye devam etti. Yasağın etrafından dolaşmak için sanatçılar sinemaya yöneldi. Müslüm Gürses’in başrollerinde oynadığı filmler hem halkın gözüne hem kulağına hitap eden yeni bir mecra yarattı. Her film, aslında işaret ettiği albümün lansmanı niteliğindeydi. Mutlu Ol Yeter de bunlardan biriydi; aynı adla çevrilen film, şarkıların ülkenin dört bir yanında duyulmasını sağladı. Filmler artık arabesk şarkıların kanatlarıydı.

O yıllarda iki isim, arabesk müziğin sahne arkasında sessiz bir devrim yürütüyordu: Orhan Akdeniz ve Burhan Bayar. Akdeniz, o dönem stüdyo dünyasında bilinen en titiz yönetmenlerden biriydi. Her şarkının enstrüman yerleşimini kendi eliyle planlar, kayıt........

© Medyascope