Contemplei o eclipse de hai unha semana e pico chantado ó pé desa vaga de mar, prodixiosa e oportuna, que se montou por riba de todas as que chegan ás praias do Orzán e de Riazor, grazas á visión dese arquitecto xaponés chamado Arata Isozaki, que a dispuxo ó pé mesmo das escaleiras que conducen ó Domus, segundo eu o entendo. Dígoo porque o mestre nipón afirmou que do que se trata non é dunha vaga de mar senón máis ben da vela dun barco, cando non dun muro protector contra os moitos ventiños mareiros que tanto sopran n’A Coruña un dia sí e outro tamén.

A contemplación previa do sol non me emocionou maiormente; millor dito, non me emocionou nada. De neno adoitabamos afumar cristais pra velo e logo, xa de home, contempleino a miúdo grazas os filtros do sextante disposto pra poder obter o ángulo que o distanciaba do horizonte náutico ó medio día e de aí poder deducir a situación do barco. Hoxe iso xa non é necesario: hoxe, esa posición, dácha un teléfono móbil sen maior problema. Morreu o arte de navegar.

Así que presenciei o eclipse chantado nas escaleiras........

© La Región