İran’da 15. gününe giren büyük halk protestolarının akıbeti hakkında internet ve telefon yasağı nedeniyle fazla sağlıklı bilgi bulunmuyor. İletişim yasakları nedeniyle kesin ve güvenilir bilgilere ulaşmak çok zor. Ancak İran’ın (rejimin) yaşadığı en büyük protestolardan birisiyle karşı karşıya olduğu aşikar.

İran bu türden protestolar konusunda oldukça tecrübeli. En büyüğü 2009 yılında Ahmedi Nejat’ın seçimleri kaybettiği halde galip ilan edilmesiyle başlayan ve ülkenin birçok tarafına yayılan protestoların benzerleri 1999, 2017, 2019 ve 2022 yılında da yaşanmıştı. Dünya kamuoyunda her biri, İran rejimi yıkılıyor beklentisi yaratan bu protestoların hiçbirisi rejimin yıkılmasına yol açmadı.

İran’da bu türden protestoların başarısız olmasının farklı nedenleri bulunuyor. Bunların başında rejimin çok güçlü ve iyi organize olmuş bir güç/baskı aparatına sahip olması geliyor. Sepah olarak anılan Devrimi Muhafızları Ordusu, İran’ın resmi ordusu Arteş ve gerektiğinde sayıları milyonları bulabilecek olan gönüllü milis teşkilatı Besiç bu aparatın en önemli üç ayağı. Ülkede yaygın güçlü istihbarat ağı ve İran dışında Afganistan, Pakistan, Irak ve Lübnan gibi ülkelerde bulunan silahlı Şii grupları da, İran rejiminin koruyucu unsurları arasında dahil etmek gerekir.

****
Bu unsurların ihtiyaç olması halinde silah kullanmaktan imtina etmeyecekleri biliniyor. Hele kendi........

© Karar