Sanırım direksiyon hâkimiyetimizi çoktan kaybettik. Şimdi ihtiyacımız olan tek şey, el frenine uzanacak kadar cesaret.

Ne zaman en "olmaz" dediğimiz şeylere alıştık, ne zaman şaşırmayı bıraktık, gerçekten hatırlamıyorum. Galiba hiçbirimiz hatırlamıyoruz. Çünkü normal olan değişmedi; değişen biz olduk.

Biz ne ara bu kadar sustuk?

Dün Levent Kırca'nın ve ekibinin Olacak O Kadar'ını ailece izleyen bir ülkeydik. Bugün bırakın o programı, ona uzaktan benzeyen bir hiciv bile ulusal kanallarda kendine yer bulamıyor. Kimse "Neden?" diye sormuyor artık.

Biz ne ara sustuk da bir zamanlar meydanları dolduracak meseleler, bugün telefon ekranında başparmağımızı kaydırıp geçtiğimiz haberlere dönüştü?........

© İz Gazete