tembel bir sonbaharı bekler pencereler kuşlar ki istemeden düşürüverirler yüreklerini ağaç dallarından ödünç sevgiler ve ihanetler kuşanırken ve vakti belli olmayan meydan muharebelerine hazırlanırken gün gelir ansızın ölür şairler

elbette bizim değildir caddelerinde gezmediğimiz şehirler ve gözlerimizin görmediği renkler

sesini yitirmiş akrep ve yelkovan unutulmuş bir saatin içinde ölürken tozlanmış bir plak iğnesi kırık bir gramofonda susarken katlanmamış bembeyaz kağıtlar kalem görmeden sararırken kuşlar yavrularını yuvalarından düşürürken mezarlar bile parsellenirken tüm ölümlere bilmeden alışırken unuttuk yas nasıl tutulur unuttuk bir kalp ateşsiz........

© İnsaniyet