Âşık Veysel’in aşka, tabiata, insana, maneviyata ve topluma dair pek çok şiiri bulunmakla birlikte şiirleri iyice tetkik edildiğinde -belki de kendisini bir misyon adamı olarak görmesi nedeniyle- şikâyetnâme ve nasihatnâme türünde söylediği şiirlerinin daha fazla öne çıktığı görülmektedir. Veysel, şiirlerinde esasen üç şeyden şikâyet eder. Bunlar; cehalet, yoksulluk ve ihtilaftır. Buna karşılık ise o adeta bunların panzehri olarak kabul ettiği eğitimi, okumayı, fabrika kurmayı, üretim yapmayı ve birlik-beraberliği sağlamayı öğütler. Ayrıca topluma verdiği nasihatler içerisinde yalandan, riyadan, iftiradan, hırstan, boş konuşmaktan, tembel insanlarla beraber olmaktan uzak durulması gerektiği fikri de yer almaktadır.

 “Uyan Gafletten” şiirinde yirminci asır Türkiye’sinde insanların gafletten uyanmalarını, dünyanın uzaya gittiği çağda gaflet uykusundan uyanmak gerektiğini belirtmiştir. Yalnızca rençberlikle, hayvan gütmekle ilerlemenin olamayacağını, insanların artık gözlerini açması,........

© Hedef Halk