Oysa her ikisi de aynı zincirin halkalarıdır. Anlamak, gönlümüzün kapısını aralar; anlaşılmak ise içimizdeki sesin yankısını bulmasıdır. Biri eksik olduğunda denge bozulur. Gerçek iletişim, sadece kelimelerle değil; sezgiyle, empatiyle, gönül gözüyle kurulur. İnsan, hem makro âlemin bir parçası hem de mikro âlemin bir özeti gibidir. Yıldızların, suyun, toprağın, ateşin, havanın düzeni nasıl bir bütünse; insanın ruhu, zihni ve bedeni de öyle bir dengede var olur. Âlemdeki denge insana yansır; insanın dengesi de yaşama, ilişkilere ve topluma. İşte bu yüzden “kendini bilmek”, sadece bireysel bir yolculuk........

© Haberton